سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩٣ - ٣ توهم بخشش همه گناهان بهوسيله شفاعت

گشتن در ايام سرور آنها و اندوهگين گشتن در ايام ماتم آنها وارد شده همه حق و صحيح‌اند، اما بايد در نظر داشت که بايد زمينه‌ها و شرايط دستيابي به اين پاداش‌ها را فراهم آورد. به‌عنوان تشبيه در کتاب‌هاي پزشکي براي داروهاي گوناگون فوايدي ذکر شده و براي علاج و درمان دردهاي گوناگون معرفي شده‌اند، اما اگر کسي براي درمان خويش از داروي مناسبي هم استفاده کند ولي شرايط و دستورالعمل مصرف آن دارو را رعايت نکند، نتيجه‌اي نمي‌گيرد و آن دارو بيماري او را برطرف نمي‌سازد. همچنين در صورتي به پاداش محبت به اهل‌بيت(عليهم السلام) و گريه بر سيدالشهدا(عليه السلام) دست مي‌يابيم که شرايط لازم را فراهم کنيم، و اگر بنا بود که گريه بر آن حضرت به‌صورت مطلق تأثير مي‌گذاشت و حتي گريه فاسق‌ترين و بدترين مردم بر امام حسين(عليه السلام) باعث بخشيده شدن گناهان او مي‌گشت، دين بازيچه تلقي مي‌شد و دستاويز منحرفان و هوس‌آلودگان قرار مي‌گرفت. ما به‌حق معتقديم که محبت و ولايت اهل‌بيت(عليهم السلام) دژ مصونيت از قهر و عذاب الاهي است، اما کسي وارد اين دژ مستحکم الاهي مي‌گردد که شرايط محبت و ولايت اهل‌بيت(عليهم السلام) را در خود فراهم آورده باشد و به لوازم محبت و ولايت آنان ملتزم باشد. چنان‌که استفاده از دژ مستحکم توحيد مشروط به ولايت اهل‌بيت(عليهم السلام) است.

امام رضا(عليه السلام) در مسير خراسان به نيشابور رسيدند، وقتي خواستند از آن شهر خارج شوند، علما و راويان حديث از آن حضرت خواستند که حديثي را برايشان ذکر کنند. آن حضرت از طريق پدرانشان از رسول خدا(صلى الله عليه وآله) روايت کردند که آن حضرت فرمودند:

سَمِعْتُ جَبْرَئِيلَ(عليه السلام) يَقُولُ سَمِعْتُ اللَّهَ جَلَّ وَ عَزَّ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ حِصْنِي فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِي أَمِنَ مِنْ عَذَابِي فَلَمَّا مَرَّتِ الرَّاحِلَه نَادَانَا بِشُرُوطِهَا وَ أَنَا مِنْ شُرُوطِهَا؛[١] «از جبرئيل(عليه السلام) شنيدم که فرمود: از خداوند شنيدم که فرمود: «لا اله الا الله» دژ من است و هرکسي داخل دژ من شود از عذابم ايمن