پوشد. در ارتباط با احکام ديني نيز گاهي آن احکام و تکاليف با ساير خواسته‌هاي انسان تزاحم دارند. به‌عنوان نمونه، روزه گرفتن باعث مي‌گردد که انسان از خوردن و آشاميدن و پاره‌اي از تمايلات خود صرف‌نظر کند و روزه‌داري و انتخاب انجام واجب الاهي، متوقف بر آن است که خداوند و آخرت را بيشتر از لذت‌هاي ديگر که در تعارض با حکم الاهي هستند دوست بدارد. چون اگر انسان خدا و آخرت را دوست نداشته باشد و يا محبت او به خدا و آخرت کمتر از محبت به امور ديگر باشد، روزه‌خواري مي‌کند و لذت‌هاي نقد دنيا را بر لذت‌هاي اخروي ترجيح مي‌دهد.

انجام گناه بدين معناست که انسان گناهکار چيزي و يا کسي را بيش از خداوند دوست دارد و الا اگر محبت به خدا بر محبت به غير او غلبه داشت امر خداوند را اطاعت مي‌کرد. اطاعت امر خداوند باعث قرب به او مي‌شود و هيچ محبي نيست که قرب محبوبش را نخواهد. پس محب همواره مي‌‌کوشد که ارتباط و پيوند خود را با محبويش افزايش بخشد و از کاري که باعث دوري او از محبوب مي‌گردد دوري مي‌گزيند. پس معصيت خدا ناشي از آن است که محبت انسان به خداوند اندک است، لااقل انسان غافل است و توجه ندارد که لازمه محبت خدا خودداري از گناه است. بنابراين، آن مقدار از محبت به خدا که باعث مي‌گردد انسان واجبات را انجام دهد و گناهان را ترک کند، لااقل از باب مقدمه واجب، وجوب عقلي دارد و دراين‌رابطه آيات و روايات فراواني وارد شده است و از جمله خداوند درباره ارتباط بين محبت مشرکان به کسان و چيزهايي که آنها را انباز و شريک خداوند برگزيده‌اند و بين شرک و کفر مي‌فرمايد:

وَمِنَ النَّاسِ مَن يَتَّخِذُ مِن دُونِ اللّهِ أَندَاداً يُحِبُّونَهُمْ کحُبِّ اللّهِ وَالَّذِينَ آمَنُواْ أَشَدُّ حُبًّا لِّلّهِ وَلَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّه لِلّهِ جَمِيعاً وَأَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ * إِذْ تَبَرَّأَ الَّذِينَ اتُّبِعُواْ مِنَ الَّذِينَ اتَّبَعُواْ وَرَأَوُاْ الْعَذَابَ وَتَقَطَّعَتْ بِهِمُ