سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٨ - نياز انسان به مناجات با خدا

رمضان که بهار دعا و مناجات است، با خداي خود سخن گويد و به خواندن دعاهايي چون دعاي افتتاح و ابوحمزه ثمالي بپردازد و از اين گذر پيوند عاشقانه خويش با معبود را استوارتر سازد. انسان‌هاي غافل طعم گفت‌وگوي با معبود را نچشيده‌اند، از‌اين‌روي علاقه‌اي به خلوت با خدا و مناجات با او ندارند، اما مؤمنان راستين نيک مي‌دانند که گفت‌وگوي با خدا چه لذتي دارد و کسي که در پي دعوت خدا به توفيق خلوت با معبود و گفت‌وگوي خصوصي و عاشقانه با او نايل آمده به چه مقام و منزلتي دست يافته است.

در برخي از روايات عواملي که توفيق مناجات با خدا و توفيق خلوت با معبود و انس با او را فراهم مي‌آورند ذکر شده‌اند، از جمله در روايتي رسول خدا(صلى الله عليه وآله) نقل مي‌کنند که خداوند فرمود: إِذَا عَلِمْتُ أَنَّ الْغَالِبَ عَلَى عَبْدِيَ الِاشْتِغَالَ بِي نَقَلْتُ شَهْوَتَهُ فِي مَسْأَلَتِي وَمُنَاجَاتِي‌؛[١] «هرگاه ديدم که بنده اغلب اوقات در انديشه من است و به من توجه دارد، علاقه و ميلش را به درخواست از من و گفت‌وگوي و مناجات با خودم سوق مي‌دهم».

انسان بالطبع به امور دنيايي و امور پست حيواني تمايل دارد، اما وقتي بيشتر توجهات انسان معطوف به خداوند گرديد، خداوند لطف و عنايت خويش را شامل حال او مي‌گرداند و لذت و طعم مناجات و گفت‌وگوي با خويش را به کام جانش مي‌نشاند، آن‌سان که برجسته‌ترين علاقه و ميل او به مناجات با خدا و خلوت با او هدايت مي‌شود. برعکس، وقتي بيشترين وقت انسان و توجهات او مصروف امور دنيا و لذايذ آن گرديد و محبت و تعلق به دنيا بر دلش حاکم گشت و پيوسته در اين انديشه بود که چه لباسي بپوشد و چه غذايي بخورد و در انديشه تهيه مسکن مجلل و رسيدن به پست و مقام بالاتر و خوش‌گذراني و مشاهده فيلم‌هايي بود که او را سرشار از لذت سازند، از لذت مناجات با خدا محروم مي‌گردد.