سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٥٨ - طمع مؤمن به احسان و نعمت هاي الهي

بدين‌وسيله از بزرگ‌ترين نعمت خود که همان بعثت نبي خاتم(صلي الله عليه و آله) است خبر مي‌دهد. البته در مواردي «منّ» به معناي «منت نهادن» نيز به ‌کار رفته است؛ نظير آيه:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُبْطِلُواْ صَدَقَاتِکم بِالْمَنِّ وَالأذَى کالَّذِي يُنفِقُ مَالَهُ رِئَاء النَّاسِ وَلاَ يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ فَمَثَلُهُ کمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَکهُ صَلْدًا لاَّ يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِّمَّا کسَبُواْ وَاللّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْکافِرِينَ؛[١] «اي کساني که ايمان آورده‌ايد، صدقه‌هاي خود را به منت نهادن و رنجانيدن تباه مکنيد، مانند آن‌کس که مال خويش را براي نماياندن به مردم انفاق مي‌کند و به خدا و روز واپسين ايمان ندارد [و نتيجه‌اي از انفاق خود نمي‌يابد]؛ داستان او چون داستان سنگ سخت صافي است که بر آن خاکي [غباري] باشد و باراني تند به آن برسد [و آن خاک را ببرد] و سنگ را همچنان سخت و صاف [بدون خاک] بگذارد، [رياکاران نيز] بر هيچ‌چيز از آنچه کرده‌اند دست نمي‌يابند؛ و خداوند گروه کافران را راه نمي‌نمايد».

امّا در زبان فارسي «امتنان» و «منت» و ساير واژگان هم‌خانواده آنها به معناي «منت نهادن» و «منّت‌پذيري» به ‌کار مي‌روند.

مُسْتَسْقِياً وابِلَ‏ طَوْلِک، مُسْتَمْطِراً غَمامَ فَضْلِک؛ «تشنه باران احسانت هستم و از ابر فضل و کرم تو باران عنايت مي‌جويم».

تعبير فوق به نوعي تکرار تعبير پيشين است و معناي آن را به دست مي‌دهد و اين تکرار و ارائه الفاظ مترادف و هم‌معنا و متناسب با اصول بلاغت، حاکي از حال انبساط روحي حضرت در مناجات با خداوند است که سرشار از انس با معبودْ خواسته خود را با تعابير و