سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٤٣ - راهکار افزايش محبت به خداوند

خَلْقِک؟ قَالَ اُذْکرْ أَيَادِيَّ عِنْدَهُمْ، فَإِنَّک إِذَا ذَکرْتَ ذَلِک لَهُمْ أَحَبُّونِي؛[١] «مرا دوست بدار و محبوب نزد خلقم گردان. حضرت داوود عرض کرد: پروردگارا، آري من تورا دوست دارم، اما چگونه تو را محبوب خلق گردانم؟ خداوند فرمود: نعمت‌هايم را براي آنان ذکر کن که اگر تو نعمت‌هايم را به آنان يادآور شوي مرا دوست خواهند داشت».

انسان فطرتاً کسي را که در حق او احسان و خيرخواهي مي‌کند دوست مي‌دارد و هرچه بيشتر به او خوبي و نيکي شود، محبتش شديد‌تر مي‌گردد. حتي انسان کسي را که داراي احسان و صفات نيکوست، هرچند از احسان او نيز برخوردار نگردد دوست مي‌دارد. به‌عنوان نمونه، همه حاتم طايي را که به سخاوت، بخشش و خيرخواهي شهره بوده دوست دارند؛ گرچه به‌دليل عدم درک زمان او از آثار احسان و خيرخواهي وي ‌بهره‌مند نشده‌اند. البته درصورتي‌که انسان با شخص خيرخواه و سخاوتمند در ارتباط باشد و بهره و نفعي از او به انسان برسد، محبت انسان به او شديد‌تر خواهد بود. بر اين اساس، انسان هرچه بيشتر درباره نعمت‌هاي الاهي و صفاتي که منشأ آن نعمت‌ها شده تفکر کند، محبت او به پروردگار بيشتر مي‌گردد. اگر انسان بينديشد که سراپا غرق در نعمت‌هاي الاهي است، بنگرد که خداوند در طول زندگي چه کمک‌هايي به او کرده، در چه مواردي خداوند نگذاشته آبروي او بريزد، و نيز خداوند چه بلاهايي را از او دفع کرده و او را از راه شر و باطل به راه خير و کمال کشانده است. بنگرد به اسباب و مقدماتي که خداوند براي بازداشتن و پرهيز او از خطا و گناه فراهم ساخته، محبت ‌او به خداوند بيشتر خواهد شد. البته پرواضح است که ما هرچند فکر کنيم و بينديشيم نمي‌توانيم به گستره نعمت‌ها و احسان‌هاي خداوند در حق خويش واقف گرديم، چون نعمت‌هاي خداوند غيرقابل شمارش است: وَآتَاکم مِّن کلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ وَإِن تَعُدُّواْ نِعْمَتَ اللّهِ لاَ