سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٧١ - (آرزومندي و خيرخواهي و سعادت طلبي مؤمن)

گفتار هجدهم

(آرزومندي و خيرخواهي و سعادت‌طلبي مؤمن)

در طليعه مناجات راجين و اميدواران، امام سجاد(عليه السلام) مي‌فرمايند:

يا مَنْ اِذا سَئَلَهُ عَبْدٌ اَعْطاهُ، وَاِذا اَمَّلَ ما عِنْدَهُ بَلَّغَهُ، مُناهُ، وَاِذا اَقْبَلَ‏ عَلَيْهِ قَرَّبَهُ وَاَدْناهُ، وَاِذا جاهَرَهُ بِالْعِصْيانِ سَتَرَ عَلى‏ ذَنْبِهِ وَغَطَّاهُ، وَاِذا تَوَکلَ عَلَيْهِ اَحْسَبَهُ وَکفاهُ، اِلهى‏ مَنِ الَّذى‏ نَزَلَ بِک مُلْتَمِساً قِراک‏ فَما قَرَيْتَهُ، وَمَنِ الَّذى‏ اَناخَ بِبابِک مُرْتَجِياً نَداک فَما اَوْلَيْتَهُ، اَيَحْسُنُ‏ اَنْ اَرْجِعَ عَنْ بابِک بِالْخَيْبَه مَصْرُوفاً، وَلَسْتُ اَعْرِفُ سِواک مَوْلىً‏ بِالْأِحْسانِ مَوْصُوفاً؛ «اي خدايي که هرگاه بنده‌اي از او چيزي درخواست کند به او عطا مي‌کند، و هرگاه اميد و چشمداشتي به آنچه نزد اوست داشته باشد، به اميدش رهنمون مي‌سازد، و هرگاه بنده‌اي آهنگ او کند و بر او روي آورد او را به جوار و قرب خويش بار مي‌دهد، و هرگاه بي‌پرده به معصيت و نافرماني او پردازد بر گناهش پرده افکند و پوشاند،‌ و آن‌گاه که بنده بر او توکل کند امورش را کفايت کند. خدايا، کيست که بر تو وارد گردد و درخواست ضيافت تو را داشته باشد و تو او را به ضيافت خويش بار ندهي؟ و کيست که با اميد به فضل و احسان تو بر درگاهت فرود آمد و محرومش ساختي؟ آيا