سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٥٩ - درخواست هاي ره يافته به بارگاه ربوبي

الفاظ گوناگون مطرح مي‌سازد تا گفت‌وگوي با معبود به طول‌ انجامد و بيشتر از لذت‌ انس با معبود بهره‌مند گردد. حضرت در آن جملاتْ خود را سخت نيازمند احسان و الطاف الاهي مي‌داند و چونان زمين تشنه‌اي که با باران درشت و انبوه بهاري حيات دوباره مي‌يابد، خود را محتاج و تشنه نعمت‌هاي بي‌کران خداوند مي‌داند و از خداوند درخواست مي‌کند که پيوسته با باران نعمت‌ها و الطاف خويش جسم و جان ايشان را حيات و طراوت بخشد.

«وابل» به معناي باران درشت مي‌باشد و در مقابل آن، «طل» بر نم‌نم باران اطلاق مي‌شود. اين دو واژه در قرآن و از جمله در آيه ٢٦٥ سوره بقره با هم به‌ کار رفته‌اند؛ آنجا که خداوند در تبيين آثار صدقه و انفاق در راه خدا مي‌فرمايد:

وَمَثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاء مَرْضَاتِ اللّهِ وَتَثْبِيتًا مِّنْ أَنفُسِهِمْ کمَثَلِ جَنَّه بِرَبْوَه أَصَابَهَا وَابِلٌ فَآتَتْ أُکلَهَا ضِعْفَيْنِ فَإِن لَّمْ يُصِبْهَا وَابِلٌ فَطَلٌّ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ؛ «و داستان کساني که مال‌‌هاي خود را براي جستن خشنودي خدا و استوار کردنِ [باور و اخلاصِ] نفس‌هاي خويش انفاق مي‌کنند، چون داستان بوستاني است بر جايي بلند که تندباراني بدان رسد پس بار و برِ خود را دوچندان دهد و اگر باران درشت و تندي بدان نرسد باران نرمي رسد؛ و خداوند به آنچه مي‌کنيد بيناست».

طالِباً مَرْضاتَک، قاصِداً جَنابَک، وارِداً شَريعَه رِفْدِک؛ «به جست‌وجوي خشنودي تو برخاسته‌ام و آهنگ توجه به درگاهت را دارم و به جويبار عطايت وارد گشته‌ام».

درخواست‌هاي ره‌يافته به بارگاه ربوبي

«جناب» عنوان احترام و تکريم و نيز به معناي درگاه، پيشگاه و آستان است و اين واژه