سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٨٢ - گستره اميد مؤمن به خدا

ملک او کاسته نمي‌شود؛ چون آنچه را او بخواهد بي‌درنگ با يک اراده و فرمان خلق مي‌شود:

أَوَلَيْسَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِقَادِرٍ عَلَى أَنْ يَخْلُقَ مِثْلَهُم بَلَى وَهُوَ الْخَلَّاقُ الْعَلِيمُ*إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَيْئًا أَنْ يَقُولَ لَهُ کنْ فَيَکونُ؛[١] «آيا آنکه آسمان‌ها و زمين را آفريد بر آفريدنِ همانند آنها توانا نيست؟ چرا، [تواناست]، و اوست آفريدگار دانا. جز اين نيست که کار و فرمان او، چون چيزي را بخواهد، اين است که گويدش، باش، پس مي‌باشد».

توجه به اين معنا در مقام دعا و مناجات به انسان جرئت مي‌دهد که از خداوند درخواست‌هاي بزرگ داشته باشد و نيز باعث مي‌شود که توجه به بي‌لياقتي‌ها و آلودگي‌‌هايش او را از درخواست از خداوند باز ندارد. با توجه به اين حقيقت، حضرت خطاب به خداوند مي‌فرمايند که خدايا، ‌تو به من تفضل کردي و آنچه را من نخواسته بودم به من عنايت کردي، پس آيا سزد که مرا از خويش نااميد سازي و آنچه را از تو تمنا و درخواست مي‌کنم به من نبخشي؟ مشابه اين تعبير در دعاي ماه رجب و دعاي ابوحمزه ثمالي و ساير دعاها نيز وجود دارد و ائمه اطهار(عليهم السلام) بدين‌وسيله به ما تعليم داده‌اند که در مقام دعا همت بلند و هدف‌هاي متعالي و درخواست‌هاي بزرگ داشته باشيم و به چيزهاي پست و کوچک قناعت نکنيم.

فراموش نمي‌کنم که در عهد کودکي که به دبستان مي‌رفتم، براي اولين بار از يزد به قم مسافرت کردم و در مسير، راننده براي اينکه خوابش نرود با ما صحبت مي‌کرد و گاهي پشت فرمان سوره يوسف را از حفظ مي‌خواند. او به من گفت: اکنون که مي‌خواهي به قم بروي و به زيارت حضرت معصومه(سلام الله عليها) مشرف شوي، از