سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٨٣ - گستره اميد مؤمن به خدا

آن حضرت چه مي‌‌خواهي؟ گفتم نمي‌دانم که چه بخواهم. او از من پرسيد که ثروتمندترين افراد در شهر شما کيست؟ من کسي را که در آن زمان معروف بود در يزد از همه ثروتمندتر است نام بردم. گفت اگر گدايي با زحمت و با راضي کردن دربان خانه آن شخصْ خودش را به او رساند و درخواست يک ريال کرد، مردم به او نمي‌خندند که چه انسان احمقي است که از چنين ثروتمندي پول حقير و بي‌ارزشي را درخواست مي‌‌کند؟ او به من گفت که وقتي به حرم مشرف شدي چيز کم نخواه و درخواست مال دنيا که ناچيز و حقير است از حضرت معصومه(سلام الله عليها) نداشته باش. آن راننده که اميدوارم خداوند با پيشوايان معصومش محشورش گرداند، به من درس اخلاق داد و به من يادآور شد که نهايت دون‌همتي است که انسان در مکان‌هاي مقدس و روزها و شب‌هاي خاصي چون ماه مبارک رمضان و شب‌هاي قدر درخواست‌هاي حقير دنيوي از خداوند داشته باشد. بلکه در اين فرصت‌هاي طلايي و ارزشمند بايد از خداوند تعالي توفيق بندگي و نيل به رضوان و مقام قرب الاهي را درخواست کرد.

حضرت در ادامه مناجات چنين مي‌فرمايند:

اَمْ تُفْقِرُنى‏ اِلى‏ مِثْلى‏ وَاَنَا اَعْتَصِمُ بِحَبْلِک. يا مَنْ سَعَدَ بِرَحْمَتِهِ الْقاصِدُونَ وَلَمْ يَشْقَ بِنَقْمَتِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ؛ «يا تو مرا به گدايي از چون خودم محتاج مي‌سازي درحالي‌که به رشته لطف و کرمت چنگ آويخته‌ام؟ اي خدايي که ارادتمندان و جويندگان خويش را با رحمت خويش سعادتمند مي‌سازي، و آمرزش خواهان از خويش را با نقمت و عذاب خود به شقاوت و رنج نمي‌افکني».

آيا هيچ ثروتمند کريمي گدايي را که به در خانه‌اش آمده و عرض حاجت دارد،‌ به گداي ديگري حواله مي‌دهد؟ چگونه ممکن است خداوندي که مالک علي‌الاطلاق