سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٨١ - گستره اميد مؤمن به خدا

محدود باشد. بلکه انسان بايد همه نعمت‌هاي دنيوي و اخروي را از خدا بخواهد و اميد آن داشته باشد که خداوند همه نيازهاي مادي و معنوي او را برآورده کند. فراموش نکند که خداوند مالک مطلق و حقيقي هستي است و کسي جز او نمي‌تواند آرزوها و اميدهاي انسان را برآورده سازد. گذشته از نعمت‌هاي دنيوي نظير ثروت، همسر خوب و آبرومندي در اجتماع که بايد از خدا درخواست شود، در ارتباط با امور اخروي نيز نبايد اميد انسان به خدا معطوف به نجات از جهنم و نيل به نعمت‌هاي ظاهري بهشت، نظير حور و غلمان و خوردني‌هاي بهشت گردد. بلکه فراتر از آنها، انسان بايد آرزوي نيل به مقامات عالي بهشت و هم‌نشيني با انبيا و اولياي خدا را داشته باشد و از خداوند بخواهد که او را به مقام قرب خويش بار دهد. نبايد نگريستن در وضع و حال خود و توجه به کوتاهي‌هاي خويش در کسب رضاي خداوند و کاستي‌هايي که در جنبه‌هاي معنوي دارد، او را از درخواست‌هاي بزرگ باز دارد و تصور کند که اگر از خداوند مقامي چون مقام سلمان(عليه السلام) را درخواست کند، بدو خواهند گفت که تو را با اين پليدي‌ها و زشتي‌هاي رفتارت و کوتاهي‌ات در نيل به تعالي و کمال، چه رسد به درخواست نيل به مقام بندگان خاص و برگزيده خدا و کساني که سراسر عمرشان در مسير کسب رضاي الاهي طي شد و لحظه‌‌اي از انجام تکاليف و وظايف الاهي کوتاهي نکردند.

توجه به يک نکته اساسي به انسان جرئت مي‌بخشد که درخواست‌هاي بسيار بزرگ از خداوند داشته باشد و اميد نيل به عالي‌ترين مقامات را در ذهن خود بپروراند، و آن اينکه خداوند داراي قدرت و مالکيت نامتناهي است و هرچه به هرکس عطا کند، از دارايي و ملک او کاسته نمي‌شود. خداوند مي‌تواند همه نعمت‌‌هاي دنيا را به يک نفر عطا کند و همسان با آنها نعمت‌هاي ديگري خلق کند و در اختيار بنده‌اي ديگر قرار دهد. هرچه او به بندگانش ببخشد از دارايي و