هدف اساسي او تقرب به خداوند باشد که اگر انسان به اين هدف توجه يافت و لذت انس و مناجات با خدا را درک کرد، ساير نعمت‌هاي اخروي در برابر آن رنگ مي‌بازند. رسيدن به اين هدف والا نيازمند همت والا و سعي و تلاش فراوان است. همچنين بايد در نظر گرفت که از راه‌هاي مخصوصي مي‌توان به آن هدف متعالي رسيد و بايد کوشيد که نزديک‌ترين راه را يافت. و چنان نيست که از هر راهي که به ذوق و سليقه انسان خوشايند مي‌آيد، بتوان به قرب الاهي نايل گشت.

نکته ديگر آنکه پس از شناخت راه تقرب به خدا، در ميانه راه نيز انسان بايد مکرر از خداوند استمداد بخواهد و لحظه‌اي توجه و نظرش از درگاه خداوند منصرف نگردد، چه اينکه بدون راهنمايي و توفيق الاهي نمي‌توان راه دشوار قرب به خداوند را طي کرد. نکته ديگر آنکه انسان براي پيمودن آن راه بايد به پيشگامان و پيش‌آهنگان راه تعالي و تکامل اقتدا کند و آنان را به مثابه بهترين همراهان و رفيقان آن راه برگزيند و ازاين‌روي حضرت برجسته‌ترين صفات آنان را گوشزد کرده‌اند تا با شناخت آنها گزينش آنها براي ما ميسور گردد. حضرت پس از ذکر صفات پيشگامان طريق قرب الاهي، عنايات ويژه‌اي را که خداوند در حق آنان روا داشته است بر مي‌شمارند و مي‌فرمايند:

الَّذينَ صَفَّيْتَ لَهُمُ الْمَشارِبَ، وَبَلَّغْتَهُمُ‏ الرَّغآئِبَ، وَاَنْجَحْتَ لَهُمُ الْمَطالِبَ، وَقَضَيْتَ لَهُمْ مِنْ فَضْلِک الْمَأرِبَ، وَمَلَأْتَ لَهُمْ ضَمآئِرَهُمْ مِنْ حُبِّک، وَرَوَّيْتَهُمْ مِنْ صافى‏ شِرْبِک، فَبِک‏ اِلى‏ لَذيذِ مُناجاتِک وَصَلُوا، وَمِنْک اَقْصى‏ مَقاصِدِهِمْ حَصَّلُوا؛ «آنان که از سرچشمه مصفاي توحيد بدانان نوشاندي، و به آرزوهايشان رساندي، و خواسته‌هايشان را برآورده ساختي، و به فضل و کرم خود آنان را به اهداف و مقاصد عالي خويش نايل گرداندي، و دل‌هايشان را از محبت خود آکنده ساختي، و آن تشنه‌کامان جرعه وصالت را از زلال عشق و معرفت خود سيراب گردانيدي؛ آن‌گاه به‌پاس