سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٦٩ - چکيده مطالب

حاکي از قرب الي الله در قرآن برآمده‌اند و گفته‌اند که در آن تعابير مضاف و متعلق قرب محذوف است و برگردان قرب الي الله، قرب الي رحمه الله است و يا جمله انّ الي ربّک المنتهي[١] در اصل انّ الي رحمه ربک المنتهي بوده است. اين ازآن‌روست که نمي‌توانستند تصور کنند که چيزي غير از رحمت و نعمت‌هاي اخروي براي انسان مطلوب باشد. ما بايد خدا را شاکر باشيم که شناختي هرچند ناقص از قرب الي الله و مطلوب ذاتي بودن تقرب به خدا پيدا کرده‌ايم، و معتقديم که باور حقيقي آن مختص پيامبر اکرم(صلي الله عليه و آله) و ائمه اطهار(عليهم السلام) و اصحاب و تربيت شدگان خاص مکتب آنان است.

نکته سومي که به تبيين آن پرداختيم اين است که براي رسيدن به قرب الاهي راه‌هاي خاصّي وجود دارد و تنها از طريق پيمودن آن راه‌ها مي‌توان به خدا رسيد و چنان نيست که هرکس با ذوق و سليقه خود راهي را براي وصول به خداوند اختراع کند. پس بايد درصدد شناخت راه‌هاي وصول به خدا و به‌خصوص نزديک‌ترين راه قرب الي الله برآمد که رسيدن به اين شناخت و باور آن، توفيق و نعمتي بزرگ به‌حساب مي‌آيد که خداوند در اختيار مؤمنان و دوستان خود مي‌نهد. ممکن است کساني با مطالعه قرآن و روايات راه‌هاي قرب به خدا و يا آثار و برکات عبادت خدا و اعمال خير را بشناسند، اما به اين باور نرسند که در اين صورت عزمي و همتي براي عمل به مقتضاي شناخت خود ندارند. آنچه عزم و همت بر اقدام و عمل به مقتضاي شناخت آن حقايق را فراهم مي‌آورد، باور آن حقايق است که انسان را به تکاپوي پيمودن مسير قرب به خدا و عبادت خالصانه معبود و انجام اعمال خير وامي‌دارد. اگر کسي باور کند که نماز اول وقت چقدر ثواب دارد، در رعايت آن کوتاهي و اهمال نمي‌کند و نمازش را به تأخير نمي‌اندازد. اما وقتي به اين باور نرسيد، فرقي بين نماز اول وقت با نماز آخر وقت نمي‌گذارد و در نتيجه از فضيلت و ثواب نماز اول وقت محروم مي‌گردد.