سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٨٨ - عنايت ويژه الهي به بندگان مؤمن

بخشش‌هاي تو دست اميد و آرزويم را گشوده‌ام. پس مرا با توحيد خالصت از شرک ظاهر و باطن خالص گردان و در شمار بندگان خاص و برگزيده‌ات قرارم بده».

همچنان‌که هدايت عام خداوند شامل همه موجودات و انسان‌ها مي‌شود همه موجودات از ياد و توجه عام خداوند نيز بهره‌مند مي‌باشند و خداوند آنان را فراموش نمي‌کند. اما ياد و توجه تشريفي خاص خداوند که آميخته با عنايت و رحمت خاص خداست و باعث تکامل و تقرب انسان به معبود مي‌گردد، بسان هدايت خاص خدا مخصوص کساني است که درصدد بندگي خدا برآمده‌اند و همواره به ياد خدا هستند و از اين گذر خود را لايق بهره‌مندي از عنايت و توجه خاص خدا ساخته‌اند. اين يادْ حاکي از ارتباطي متقابل بين عبد و خالق و در رهگذر يادکرد خدا از سوي بنده حاصل مي‌گردد؛ ازاين‌روي خداوند فرمود: فَاذْکرُونِي أَذْکرْکمْ وَاشْکرُواْ لِي وَلاَ تَکفُرُونِ؛[١] «پس مرا ياد کنيد تا شما را ياد کنم و مرا سپاس‌ گزاريد و ناسپاسي من نکنيد».

از اين ارتباط متقابل بين خالق و مخلوق در آيات قرآن فراوان ياد شده و از جمله درباره مقام محبت و رضا، خداوند محبت خاص و رضاي خويش را متوجه کساني مي‌داند که صادقانه به خداوند عشق و محبت ورزند و از او راضي گردند،‌ در جايي درباره دوستان واقعي خود که آنان را از محبت خويش سرشار ساخته مي‌فرمايد:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ مَن يَرْتَدَّ مِنکمْ عَن دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّه عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّه عَلَى الْکافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَه لآئِمٍ ذَلِک فَضْلُ اللّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاء وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ؛[٢] «اي کساني که ايمان آورده‌ايد، هرکس از شما از دين خود برگردد، به‌زودي