سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٩٠ - عنايت ويژه الهي به بندگان مؤمن

در آيه ديگر، درباره بندگان برگزيده و ره‌يافته به رضاي خويش مي‌فرمايد:

يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّه * ارْجِعِي إِلَى رَبِّک رَاضِيَه مَّرْضِيَّه * فَادْخُلِي فِي عِبَادِي * وَادْخُلِي جَنَّتِي؛[١] «اي جان آرام [آرامش و اطمينان‌يافته]، به‌سوي پروردگارت بازگرد، درحالي‌که تو از او خشنودي و او از تو خشنود است. پس در ميان بندگان [ويژه] من درآي، و در بهشت [ويژه] داخل شو».

توجه به ارتباط متقابل بين بنده با خدا تأثير شگرفي بر او مي‌گذارد و انگيزه و آمادگي او را براي مناجات، گفت‌وگوي و ياد خدا استحکام و گسترش مي‌بخشد. طبيعي است که وقتي بنده باور داشته باشد که خداوند به ياد اوست، بيشتر براي اصلاح رفتار و باورهاي خود و گسترش و عمق بخشيدن به ياد و توجه‌اش به خداوند تلاش مي‌کند.

در جملات اِلهى‏ بِذَيْلِ کرَمِک اَعْلَقْتُ يَدى‏، وَلِنَيْلِ عَطاياک بَسَطْتُ اَمَلى‏ استعاره تخيلي به کار رفته است؛ يعني انسان پيش خود فرض مي‌کند که خداوند پرده‌اي از رحمت و کرم خود را از آسمان به‌سوي زمين آويخته است و بنده محتاج به رحمت و کرم الاهي گوشه آن پرده را مي‌گيرد و با التماس و زاري از خداوند درخواست رحمت و بخشش مي‌کند. براي کساني که به مکه مشرف مي‌شوند، با مشاهده پرده کعبه چنين احساسي رخ مي‌دهد و براي برخوردار شدن از لطف و عنايت الاهي به پرده کعبه چنگ مي‌زنند و مي‌گويند: «خدايا، دستم را به پرده کرم تو آويختم و درخواست مي‌کنم که مرا از لطف و کرم خود محروم نسازي». همچنين با اين تصور که عطايا و بخشش‌هاي الاهي در حال ريزش است، دست نياز و دامن آرزو و اميد خود را مي‌گشايند تا در حد ظرفيت و لياقت خود از عطايا و بخشش‌هاي الاهي بهره‌مند گردند.