سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٨٩ - عنايت ويژه الهي به بندگان مؤمن

خداوند گروهي را بياورد که ايشان را دوست دارد و ايشان او را دوست دارند، با مؤمنان نرم و خاکسارند و بر کافران سخت و گردن‌فراز، در راه خدا جهاد مي‌کنند و از سرزنش هيچ سرزنش‌کننده‌اي نمي‌ترسند. اين برتري و بخششِ خداست که آن را به هرکه بخواهد مي‌دهد و خداوند گشايش‌بخشي داناست».

در برخي از روايات آمده است که آيه فوق درباره امير مؤمنان علي(عليه السلام) نازل شده است و قسمت اول آيه خطاب به آن دسته از اصحاب رسول خدا(صلي الله عليه و آله) است که خلافت و حق اهل‌بيت(عليهم السلام) را غصب کردند و از دينشان برگشتند و فَسَوْفَ يَأْتِي اللّهُ بِقَوْمٍ ... تا آخر آيه درباره حضرت ولي عصر(عجل الله فرجه الشريف) و اصحاب آن حضرت نازل شده است. در روايت ديگري نيز آمده است که چون از رسول خدا(صلي الله عليه و آله) درباره آيه سؤال شد، آن حضرت دست بر شانه سلمان(عليه السلام) نهادند و فرمودند: منظور آيه اين شخص و قوم او هستند و سپس فرمودند: اگر دين به ستاره ثريا آويخته شده باشد، مرداني از فارس بدان دست مي‌يابند.[١]

همچنين خداوند درباره رضايت متقابل بنده از خدا و خداوند از بنده خويش مي‌فرمايد:

قَالَ اللّهُ هَذَا يَوْمُ يَنفَعُ الصَّادِقِينَ صِدْقُهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا رَّضِيَ اللّهُ عَنْهُمْ وَرَضُواْ عَنْهُ ذَلِک الْفَوْزُ الْعَظِيمُ؛[٢] «خداي گفت: اين روزي است که راستگويان را راستي‌شان سود دهد، ايشان را بهشت‌هايي است که از زير [درختان] آنها جوي‌ها روان است،‌ هميشه در آن جاويدان‌اند. خدا از آنان خشنود است و آنان از خدا خشنودند. اين است کاميابي و رستگاري بزرگ».