سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٨٣ - سپاسگزاري خداوند از بندگان خويش

گفتار بيست و پنجم

(خاستگاه و بايسته‌هاي شکرگزاري از معبود (٢))

سپاسگزاري خداوند از بندگان خويش

در جلسه قبل گفتيم که وقتي موجود شعورمندي کمک و خدمتي به موجود شعورمند ديگر مي‌رساند، در دريافت کننده خدمتْ احساس رضامندي و قدرداني پديد مي‌آيد و در پي اين احساس، با رفتار خود مراتب قدرداني و تشکر خود را به جا مي‌آورد. از جمله، در برابر نعمت‌هايي که خداوند به ما ارزاني داشته است، فطرتاً حالت قدرداني و تشکر از خدا در ما پديد مي‌آيد و متناسب با آن حالت، با زبان و يا رفتار خود به شکرگزاري خدا مي‌پردازيم. شکرگزاري از ديگران نه فقط خصلت فطري انساني ماست بلکه خصلت فطري حيوانات پيشرفته نيز هست.

بايد افزود که در قرآن خداوند نيز خود را شاکر و شکرگزار معرفي کرده است و چنان‌که ما شکر خداوند را به جا مي‌آوريم، در برخي از آيات قرآن آمده است که خداوند نيز از بندگانش شکرگزاري مي‌کند. در چهار آيه قرآن خداوند «شکور» معرفي شده است[١] و در دو آيه قرآن نيز خداوند «شاکر» معرفي شده است.[٢] همچنين در دو آيه