سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٥٥ - اميد در زمينه فراهم ساختن شرايط و اسباب

مي‌کند مصرف کند و تمام مراحل درمان خويش را پشت سر بگذارد، آن‌‌گاه اميد به بهبودي داشته باشد. اما اگر در اين امر کوتاهي داشت و به پزشک مراجعه نکرد و به درمان خود نپرداخت،‌ نمي‌تواند اميدي به بهبودي خود داشته باشد. او بايد به معالجه خود بپردازد و از اسباب ظاهري درمان خويش استفاده کند و درعين‌حال اميد داشته باشد که دکتر درد را به‌درستي تشخيص بدهد و در معالجه بيمار خود خطا نکند. بله اگر بيماري پولي براي معالجه خود نداشته باشد، يا مشکلات ديگري فراروي معالجه و درمان او وجود دارد که برطرف کردن آنها از عهده او خارج است، باز هم نبايد نااميد گردد. بلکه او بايد به دعا و توسل تمسک جويد و از خداوند شفاي خود را بخواهد.

در مسائل اجتماعي و سياسي نيز براي رسيدن به هدف بايد از اسباب و شرايط بهره‌ گرفت و اميدواري صرف راه به جايي نمي‌برد. اما اگر برخي از شرايط و اسباب لازم در اختيار نبود نبايد نااميد گشت، بلکه بايد به خداوند اميد داشت و با ايمان و اتکاي بر خداوند در مسير راهيابي به اهداف حرکت کرد. بي‌ترديد علي‌رغم فراهم نبودن اسباب ظاهري کافي،‌ خداوند بندگان مؤمن خود را از حمايت خويش محروم نمي‌گرداند و آنان را جهت رسيدن به اهداف و مقاصدشان ياري مي‌کند. چنان‌که در دوران دفاع مقدس با اينکه همه قدرت‌هاي استکباري و کشورهاي منطقه از رژيم بعث عراق حمايت مي‌کردند و در مقابل، رزمندگان مخلص و سلحشور ما از تجهيزات و امکانات لازم و کافي برخوردار نبودند، اما چون آنها جان‌‌برکف براي دفاع از اسلام و انقلابشان به صحنه آمده بودند و قلبشان سرشار از ايمان به خدا بود و اميدوار به حمايت‌ها و امدادهاي الاهي بودند، خداوند پيروزشان کرد.

وقتي دشمنان به کشور اسلامي هجوم مي‌آورند و دين و سرزمين مسلمانان را تهديد مي‌کنند، کساني که توان جنگيدن با دشمن را دارند، موظف‌اند که به دفاع از سرزمين و دين خود بپردازند و امکانات و تجهيزات کافي را براي مبارزه با دشمن فراهم آورند. اگر