سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٥ - بازتاب مناجات خدا با انسان و تجلي عظمت او

بازتاب مناجات خدا با انسان و تجلي عظمت او ‌

در فراز مزبور از مناجات شعبانيه، آمده است که خداوند بندگان خود را ندا مي‌کند. «ندا» در جايي به کار مي‌رود که دو نفر از هم دور باشند و از راه دور همديگر را صدا زنند. پس با لحاظ فاصله بين خدا و بندگان، خداوند با تعابيري چون يا أَيُّهَا النّاسُ و يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا بندگان خود را فرا‌ مي‌خواند و آنان را به اطاعت خويش دعوت مي‌کند. در اين صورت وقتي مخاطبان به نداي الاهي لبيک گفتند و درصدد انجام دستورات الاهي برآمدند، عنايت و نظر خاص خداوند شامل آنان مي‌گردد و آنان در مسير بندگي خدا به مراتب عالي‌تري راه مي‌يابند. معصوم(عليه السلام) مي‌فرمايد: خدايا، مرا در شمار کساني قرار بده که آنان را ندا دادي و به‌سوي خود دعوت کردي، آنان نيز نداي تو را لبيک گفتند و در نتيجه، مشمول عنايت و توجه خاص تو گرديدند و لايق بار يافتن به محضر تو شدند و تجلي جلال و عظمت تو و درک حضور تو آنان را مدهوش و ازخودبي‌خود کرد. همه ما مي‌دانيم که خدا ناظر ماست و ما در محضر او هستيم و او به ما نگاه مي‌کند، اما تفاوت بسياري وجود دارد بين اينکه انسان احساس کند کسي از دور و يا از وراي چندين حجاب به او نظر مي‌کند، يا اينکه احساس کند کسي در کنار اوست و چشم در چشم او دوخته است. اگر اين معرفت در انسان پديد آيد که درک کند خداوند عنايت و نظر خاصي به او دارد، از عظمت درک توجه الاهي و لذت بار يافتن به محضر الاهي مدهوش مي‌گردد. چنان‌که حضرت موسي(عليه السلام) بر اثر تجلي پروردگار مدهوش گشت و خداوند درباره او فرمود:

وَلَمَّا جَاء مُوسَى لِمِيقَاتِنَا وَکلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِي أَنظُرْ إِلَيْک قَالَ لَن تَرَانِي وَلَـکنِ انظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَکانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَکا وَخَرَّ موسَى صَعِقًا فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَک تُبْتُ إِلَيْک وَأَنَاْ أَوَّلُ