سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٠ - عوامل حرمان از مناجات با خدا

غم دنيا داشته باشند، چون اهتمام و تعلق به دنيا شيريني مناجات با من را از دلشان خارج مي‌سازد».

کساني که تعلق خاطر و دل‌بستگي به دنيا دارند، نبايد انتظار داشته باشند که از مناجات با خدا لذت ببرند. اين گروه اگر هم به دعا و مناجات بپردازند، انگيزه آنها فراتر از اميد به برآورده شدن حاجات و آمرزش گناهانشان نخواهد بود و در سراسر دعا بي‌حالي و کسالت بر آنان چيره مي‌گردد و لذت مناجات با خدا را درک نخواهند کرد.

از امام صادق(عليه السلام) روايت شده که خداوند، در حديث قدسي، به حضرت داوود(عليه السلام) وحي کرد و فرمود:

لا تَجْعَلْ بَيْنِي وَبَيْنَک عَالِماً مَفْتُوناً بِالدُّنْيَا فَيَصُدَّک عَنْ طَرِيقِ مَحَبَّتِي، فَإِنَّ أُولَئِک قُطَّاعُ طَرِيقِ عِبَادِيَ الْمُرِيدِينَ. إِنَّ أَدْنَى مَا أَنَا صَانِعٌ بِهِمْ أَنْ أَنْزِعَ حَلاوَه مُنَاجَاتِي عَنْ قُلُوبِهِمْ؛[١]«ميان من و خودت، عالِم فريفته دنيا را واسطه قرار مده تا تو را از راه دوستي و محبت من باز دارد، زيرا ايشان رهزنان بندگان جوياي من‌اند. همانا کمتر کاري که با ايشان مي‌کنم اين است که شيريني مناجاتم را از دلشان بردارم».