سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٠ - شدت زيان هاي اخروي گناهان

الْکتَابِ وَالْمُشْرِکينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا أُوْلَئِک هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّه؛[١] «همانا کافران اهل کتاب و مشرکان در آتش دوزخ جاويدان‌اند، اينان‌اند بدترين آفريدگان».

همچنان‌که عالي‌ترين لذت و نعمت براي بهشتيان انس با خداوند و سخن ‌گفتن با او و توجه خداوند به ايشان است و خداوند دراين‌باره در حديث معراج مي‌فرمايد: فيها الخواصُّ أَنْظُرُ إِلَيْهِمْ کلَّ يَوْمٍ سَبْعينَ مَرََّه وأُکلِّمُهُمْ کلَّما نَظَرْتُ إِلَيْهِمْ؛[٢] «در اين قصر (بهشتي) خاصان درگاه من به سر مي‌برند و هر روز هفتاد بار به آنها مي‌نگرم و با ايشان سخن مي‌گويم».

شديدترين و سخت‌ترين عذاب در آخرت حرمان از گفت‌وگوي با خداوند و حرمان از توجه و نظر اوست. در قيامت عطش و نياز انسان به نوازش خداوند و گفت‌وگوي با او، بيشتر از نياز کسي است که بر اثر تشنگي در آستانه مرگ قرار گرفته و بيش از هر چيز نيازمند جرعه‌اي آب است تا او را از مرگ نجات دهد. خداوند دراين‌‌باره مي‌فرمايد:إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُولَئِک لاَ خَلاَقَ لَهُمْ فِي الآخِرَه وَلاَ يُکلِّمُهُمُ اللّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَه وَلاَ يُزَکيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ؛[٣] «کساني که پيمان خدا و سوگندهاي خود را به بهاي اندک دادوستد مي‌کنند، در آخرت بهره‌اي ندارند و خدا در روز رستاخيز با ‌آنان سخن نگويد و به آنها ننگرد و [از آلودگي گناهان] پاکشان نسازد و ايشان را عذابي است دردناک».

گاهي انسان چنان غرق توجه به لذت‌هاي دنيا مي‌گردد و در‌گير شدن با مشکلات