سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٥ - دلايل وجوب توبه

را بپوشانند و زينت و زيورهاي خود را تنها به محارم خود بنمايانند، مي‌فرمايد: وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّکمْ تُفْلِحُونَ؛[١] «و اي مؤمنان، همگي به خدا بازگرديد تا رستگار شويد».

در آيه ديگر خداوند مي‌فرمايد: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَه نَّصُوحًا عَسَى رَبُّکمْ أَن يُکفِّرَ عَنکمْ سَيِّئَاتِکمْ وَيُدْخِلَکمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ؛[٢] «اي کساني که ايمان آورده‌ايد، به خداي بازگرديد [توبه کنيد] بازگشتي به صدق و اخلاص [که از روي پشيماني بر گناه و ترک آن و استغفار باشد] اميد است پروردگارتان بدي‌هايتان را از شما بزدايد و شما را به بهشت‌هايي درآرد که از زير آنها جوي‌ها روان است».

در جاي ديگر خداوند درباره کساني که توبه‌شان پذيرفته مي‌شود مي‌فرمايد: إِنَّمَا التَّوْبَه عَلَى اللّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوَءَ بِجَهَالَه ثُمَّ يَتُوبُونَ مِن قَرِيبٍ فَأُوْلَـئِک يَتُوبُ اللّهُ عَلَيْهِمْ وَکانَ اللّهُ عَلِيماً حَکيماً؛[٣] «توبه نزد خداوند تنها براي کساني است که از روي ناداني مرتکب گناه مي‌شوند، سپس به‌زودي توبه مي‌کنند، اينان‌اند که خدا توبه‌شان را مي‌پذيرد و خداوند داناي حکيم است».

در روايتي ديگر معاويه‌بن‌وهب مي‌گويد که از امام صادق(عليه السلام) شنيدم که فرمود:

اِذا تابَ العبدُ توبه نَصوحاً اَحَبّهُ اللهُ فَسَتَر عَلَيْهِ في الدنيا و الآخره. فقلت: وکيفَ يَسْتُرُ عَلَيْه؟ قال: يُنْسي مَلَکَيْهِ ما کَتَبا عَلَيْهِ من الذنوب، و يُوحي اِلي جَوارِحِهِ: اُکْتُمْي عَلَيْهِ ذُنُوبَهُ، و يُوحي اِلي بِقاعِ الْاَرضِ: اُکْتُمي ما کانَ يَعْمَلُ عَلَيْک مِنَ الذُّنوبِ، فَيَلْقَي اللهَ حينَ يَلْقاهُ وَ لَيْسَ شيءٌ يَشْهَدُ عَلَيْهِ بِشَيْءٍ مِنَ الذنوب؛[٤] «چون بنده توبه نصوح کند خداوند او را دوست خواهد داشت