سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٣١ - توجه به رحمت و مغفرت الاهي؛ تسکين بخش دل مؤمن

گفتار پانزدهم

(در جست‌و‌جوي رحمت بي‌انتهاي خداوند)

توجه به رحمت و مغفرت الاهي؛ تسکين‌بخش دل مؤمن

توجه به گناهان، خوف و ترس از عذاب الاهي را در انسان برمي‌انگيزاند، اما ازآن‌روي که امکان جبران رفتار ناپسند و زشت فراهم است و انسان مي‌تواند با توکل بر خداوند و توفيق او و با اميد به رحمت بي‌کران الاهي، به تدارک رفتار ناپسند و ناشايست خود بپردازد و از حرکت و گام نهادن در مسير شيطان باز ايستد و دام‌هاي وسوسه‌هاي شيطاني را بگسلد و در مسير تعالي و کمال قرار گيرد و راه هدايت الاهي را بپيمايد‌، در دعاها و مناجات پيشوايان معصوم ما در کنار اظهار خوف و پشيماني، اميد به رحمت و بخشش بي‌نهايت الاهي به‌صورت برجسته مطرح گرديده است. در اين راستا، امام سجاد(عليه السلام) در طليعه مناجات خائفين به‌گونه‌اي سخن مي‌گويند که حس ترحم مخاطب و شنونده برانگيخته مي‌شود، اما ازآن‌روي که در خداوند تغيير حالات متصور نيست، اين‌گونه سخن گفتن درواقع، باعث دريافت فزون‌تر رحمت الاهي مي‌گردد.

حضرت در فراز اول مناجات خائفين مي‌فرمايند:

اِلهى‏ اَتَراک بَعْدَ الْأيمانِ بِک تُعَذِّبُنى‏،اَمْ بَعْدَ حُبّى‏ اِيَّاک تُبَعِّدُنى‏، اَمْ‏ مَعَ رَجآئى‏ لِرَحْمَتِک وَصَفْحِک تَحْرِمُنى‏، اَمْ مَعَ اسْتِجارَتى‏ بِعَفْوِک‏ تُسْلِّمُنى‏، حاشا لِوَجْهِک