سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٧٩ - رجحان آرزوهاي اخروي بر آرزوهاي دنيوي

پرداختن به ديگر امور اخروي نمي‌گردد و انسان مي‌تواند به همه فعاليت‌ها و انديشه‌هاي خود جهت و سمت و سوي اخروي ببخشد. در ارتباط با آخرت همت‌ بلند و آرزوي طولاني نکوهيده نيست، و از اين نظر، هرچند اميد انسان به آخرت و دستيابي به مقامات آن بلند‌تر و بزرگ‌تر باشد، پسنديده‌تر خواهد بود. اما چون دنيا دار تزاحم است و زياده‌روي در پرداختن به برخي امور دنيوي انسان را از امور لازم ديگر باز مي‌دارد،‌ نبايد در استفاده از نعمت‌هاي دنيوي دچار افراط‌وتفريط شد و بايد حد و اندازه بهره‌برداري از آن نعمت‌ها را رعايت کرد تا انسان از امور لازم ديگر دنيوي و نيز امور اخروي باز نماند. انسان در کنار اميد، بايد بيم و ترس نيز داشته باشد و نبايد اميد انسان از حد بگذرد و مانع بيم و ترس گردد.

انسان بايد حد و مرز و شرايط استفاده از نعمت‌‌هاي الاهي را رعايت کند و از اين نظر، اميد به نعمت‌هاي دنيوي در صورت رعايت شرايط و حد و مرز استفاده از آنها صحيح است. مال و امکانات دنيوي نعمت‌اند، اما انسان نبايد از راه حرام و تصرف در اموال ديگران بدان‌ها دست يابد که در اين صورت آنها نقمت به ‌شمار مي‌آيند نه نعمت، و از جمله روا نيست که انسان اميد تصرف در مال مردم و دست‌اندازي به حقوقشان را داشته باشد. اميد بستن به نعمت‌هاي دنيوي در صورتي روا و پسنديده است که براي آخرت و براي تأمين نيازهاي ضروري زندگي آن‌هم با رعايت حدود شرعي باشد. به‌خصوص اگر اميد انسان در تأمين نعمت‌هاي دنيوي تنها معطوف به خداوند گردد و انسان اميد به غيرخدا نبندد؛ چنان‌‌که خداوند در حديث قدسي به حضرت موسي(عليه السلام)فرمود:يا موسي، سلْني کلَّ ما تحتاجُ اِليهِ حتّي عَلَفَ شاتِکَ و مِلْحَ عَجينِک؛[١] «اي موسي، هرچه را بدان نيازمندي حتي علف گوسفند و نمک غذايت را از من بخواه».