سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣١ - الف) مناجات خدا با انبيا

گفتار دوم

(جلوه‌هاي رضوان الهي و مناجات خدا با انسان)

مناجات خدا با بندگان خويش

الف) مناجات خدا با انبيا

در جلسه پيشين در ارتباط با مناجات انسان با خدا، اين پرسش را مطرح کرديم که چرا با توجه به اينکه عالي‌ترين توفيق‌ها و فرصت‌ها براي انسان در مناجات و گفت‌وگوي خصوصي با خداوند و بهره‌مند گشتن از لذت مناجات با اوست، کساني انگيزه و ميلي براي مناجات با خدا ندارند و اساساً چه عاملي باعث حرمان از مناجات با خدا مي‌گردد؟ در پاسخ گفتيم: از روايات استفاده مي‌شود که اساسي‌ترين عامل حرمان از مناجات و رازگويي با خدا و عدم درک لذت گفت‌وگوي با خدا، تعلق و وابستگي به دنيا و لذت‌هاي آن است. پس راه نايل آمدن به شرف و افتخار درک لذت مناجات با معبود، گسستن از تعلقات دنيوي و عدم دل‌بستگي به لذت‌هاي فاني دنياست. اينک وقت آن رسيده که به مسئله مناجات خدا با انسان‌هاي برگزيده و بندگان مخلِص خود بپردازيم.

از روايات فراواني استفاده مي‌شود که خداوند با برخي از بندگانش مناجات و رازگويي مي‌کند. بي‌شک انبياي الاهي در مرتبه نخستِ کساني هستند که خداوند به مناجات با آنها مي‌پردازد و برخي از وحي‌هاي او به آنها، مناجات به‌حساب مي‌آيند.