سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٧٥ - ارزش پي جويي خير و اهداف ارزشمند و اميد بستن به آنها

بر راجح و خير محدود و زودگذر را به خير ديرپاي و داراي آثار ماندگار ترجيح مي‌دهند و ازاين‌جهت، خير ناچيز و محدود دنيا را بر خير ابدي آخرت ترجيح مي‌دهند و منطقشان اين است که نبايد نقد را فداي نسيه کرد و چون دنيا نقد است و آخرت نسيه، بايد نقد را غنيمت شمرد و دنيا را برگزيد و از آخرت چشم پوشيد. درصورتي‌که منطق عقل حکم مي‌کند که گاهي بايد انسان نسيه را بر نقد ترجيح دهد و بر اساس همين منطق است که انسان در امور دنيايي و زندگي روزمره خود نيز گاهي نقد را فداي نسيه مي‌کند. کارگري که تن به کار مي‌دهد و دانش‌آموزي که درس مي‌خواند و پژوهشگري که به امر پژوهش مي‌پردازد، براي کسب ثروت و موقعيت علمي و اجتماعي، از راحتي‌ها و بسياري از لذت‌ها مي‌گذرند و محدوديت‌ها و محروميت‌هايي را بر خود هموار مي‌کنند.

ارزش پي ‌جويي خير و اهداف ارزشمند و اميد بستن به آنها

با توجه به آنچه گفتيم، انسان بايد طالب خير واقعي باشد و به‌وسيله عقل و آموزه‌هاي قرآني و روايات، خير واقعي را بشناسد و درصدد تأمين آن برآيد و بي‌ترديد اميد بستن به خير واقعي و آرزو کردن آن مطلوب و پسنديده است و آنچه مورد نکوهش قرار گرفته، آرزوهاي طولاني مربوط به امور دنيايي و دل‌بستگي به مقامات و موقعيت‌هاي اعتباري و زودگذر است که انسان را از پرداختن به آخرت که مطلوبيت ذاتي دارد باز مي‌دارد و محروم مي‌سازد. برخي براي رسيدن به موقعيت و مقام سال‌ها زحمت مي‌کشند و براي اينکه به اهداف سياسي خود برسند حزب تشکيل مي‌دهند. چنان‌که در کشورهاي غربي رايج است که با هزار وعده و وعيد و فريب و نيرنگْ مردم را دور خود جمع مي‌کنند تا در انتخابات رأي آنان را جمع کنند و کرسي پارلمان و مقام رياست‌جمهوري را در اختيار خود گيرند. اين‌گونه رفتار چون معطوف به دنياست و