سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٣٧ - آثار و نشانه هاي دوستي خدا

ياد نکند. مگر چنين نيست که هر دوستي، خلوت کردن با محبوب خود را دوست دارد؟ اي پسر عمران، من به احوال دوستان خود آگاهم و آن‌گاه که شب آنان را دربرگيرد ديده‌هايشان را از دل‌هايشان برگردانم و کيفرم را برابر چشمانشان مجسم ‌سازم. آنان مرا مشاهده کنند و با من حضوري گفت‌وگو کنند. اي پسر عمران، با دلت با من خاشع و با تن خود براي من فروتن باش و در تاريکي شب از چشم خود اشک بيفشان و مرا فراخوان که مرا نزديک و اجابت‌کننده خواهي يافت».

در دعاي امام سجاد(عليه السلام)، پس از نماز شب، درباره خلوت و نجواي شبانه دوستان خدا يا محبوب خويش چنين مي‌خوانيم:

إِلَهِي وَسَيِّدِي هَدَأَتِ الْعُيُونُ، وَغَارَتِ النُّجُومُ، وَأَغْلَقَتِ الْمُلُوک أَبْوَابَهَا، وَدَارَتْ عَلَيْهِا حُرَّاسُهَا، وَبَابُک مَفْتُوحٌ لِمَنْ دَعَاک يَا سَيِّدِي قَد خَلَا کلُّ حَبِيبٍ بِحَبِيبِهِ وَأَنْتَ الْمَحْبُوبُ إِلَيّ‏؛[١] «اي خدا و آقاي من، چشم‌ها با خواب آرامش يافته‌اند و ستارگان غروب کرده‌اند و پادشاهان درهاي کاخ‌ها را بسته‌اند و بر گرد آنها نگهبانان را گماشته‌اند و در خانه تو به روي هرکس که تو را بخواند گشوده است، اي آقاي من، هر دوستي با محبوب خود خلوت کرده است و تو محبوب من هستي».

شب بهترين فرصت براي مشاهده زيبايي‌هاي خلقت و خلوت با معبود و نجواي با اوست و چه نيکوست که وقتي انسان در دل شب از بستر نرم و خواب ناز برمي‌خيزد و آماده انجام نماز شب و عبادت مي‌گردد و وقتي چشم به آسمان مي‌دوزد و ستارگان زيبا را مي‌نگرد، زير لب زمزمه کند و بگويد: إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ