سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٤ - آثار زيان بار گناه

نداشته است، علاوه بر توبه ابتدايي و پشيماني، بايد دستورات و مراحلي که در کتاب‌هاي اخلاقي و فقهي بيان شده انجام دهد تا همه عوارض گناه و سرپيچي از فرمان الاهي مرتفع گردند. درهر‌حال، براي اينکه توبه‌گر، مستعد دريافت رحمت الاهي گردد، بايد احساس حزن، اندوه و پشيماني و احساس اميد به رحمت الاهي را به‌صورت متوازن در خود پديد آورد و آنها را تقويت بخشد. طبيعي است او بايد با التماس و التجاء به درگاه الاهي و تضرع و زاري با خداوند سخن گويد و طلب رحمت کند. چنان‌که از دعاها و مناجات پيشوايان معصوم ما و از جمله مناجات تائبين استفاده مي‌شود، اولين مرحله در توبه اعتراف به گناه است و اين اعتراف برآيند توجه به آثار زيان‌بار گناهان و حالت حزن و اندوهي است که به دنبال آن در انسان پديد مي‌آيد. پس از مباحثي که تاکنون مطرح گرديد، اکنون وقت آن رسيده که به بررسي مناجات التائبين بپردازيم:

اِلهى،‏ اَلْبَسَتْنِى الْخَطايا ثَوْبَ مَذَلَّتى‏، وَجَلَّلَنِى التَّباعدُ مِنْک لِباسَ‏ مَسْکنَتى‏، وَاَماتَ قَلْبى‏ عَظيمُ جِنايَتى‏، فَاَحْيِهِ بِتَوْبَه مِنْک يا اَمَلى‏ وَبُغْيتى‏، وَيا سُؤْلى‏ وَمُنْيَتى‏؛ «خدايا، خطاها جامه مذلت و خواري بر من پوشانده است، و دوري از تو لباس بينوايي بر تنم کرده است، و جنايت بزرگ من [هواپرستي] دلم را ميرانده است. پس اي مقصد و مقصود من و اي مطلوب و آرزوي من با توبه به درگاهت آن را زنده ساز».

آثار زيان‌بار گناه

امام در مقام توبه و اظهار ندامت و پشيماني از خطاها و گناهان به سه اثر از آثار گناه اشاره مي‌کند: