سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٢١ - ب) محبت ملازم با عمل به تکاليف الاهي

الأَسْبَابُ؛[١] «از مردمان کساني هستند که به‌جاي خدا همتاياني [براي عبادت] برگزيده‌اند و آنها را دوست مي‌دارند مانند دوستي خدا؛ ولي کساني که ايمان آورده‌اند در دوستي خدا سخت‌ترند [خدا را بيشتر از ديگران دوست مي‌دارند] و اگر کساني که ستم کردند [يعني مشرکان] آن‌گاه که عذاب را [در قيامت] ببينند، بدانند که همه نيرو و توانايي از خداست و خدا سخت کيفردهنده است، در آن هنگام پيشوايان [گمراهي] از پيروان بيزاري جويند و عذاب را ببينند و رشته‌هاي پيوندشان گسسته گردد».

براساس آيه شريفه محبت مشرکان به بت‌ها اگر بيش از محبت به خدا نباشد، لااقل مساوي با محبت به خداست و اين‌دو محبت چون دو متعلق متضاد دارند، با يکديگر تزاحم دارند و چون دو نيروي مساوي که در جهت مخالف يکديگر وارد مي‌شوند، باعث اصطکاک و سکون و در نتيجه مانع حرکت مي‌گردند.

بنابراين، لازمه ايمان به خداوند اين است که محبت مؤمن به خداوند بيش از محبت به ساير محبوب‌ها باشد و مؤمن بايد در تحصيل اين مقدار از محبت که باعث انجام واجبات و خودداري از گناهان مي‌شود بکوشد.

در آيه ديگر نيز خداوند درباره ارتباط بين محبت به غيرخدا با تخطي از دستورات الاهي مي‌فرمايد:

قُلْ إِن کانَ آبَاؤُکمْ وَأَبْنَآؤُکمْ وَإِخْوَانُکمْ وَأَزْوَاجُکمْ وَعَشِيرَتُکمْ وَأَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَارَه تَخْشَوْنَ کسَادَهَا وَمَسَاکنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَيْکم مِّنَ اللّهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُواْ حَتَّى يَأْتِيَ اللّهُ بِأَمْرِهِ وَاللّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ؛[٢] «بگو: اگر پدرانتان و پسرانتان و برادرانتان و همسرانتان و