سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٥٧ - طمع مؤمن به احسان و نعمت هاي الهي

مي‌خواهد زندگي دنيا را وسيله فريب و اغفال انسان و وسيله سرگرمي و غفلت از سعادت واقعي معرفي کند مي‌فرمايد:

کلُّ نَفْسٍ ذَآئِقَه الْمَوْتِ وَإِنَّمَا تُوَفَّوْنَ أُجُورَکمْ يَوْمَ الْقِيَامَه فَمَن زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَأُدْخِلَ الْجَنَّه فَقَدْ فَازَ وَما الْحَيَاه الدُّنْيَا إِلاَّ مَتَاعُ الْغُرُورِ؛[١] «هرکسي چشنده مرگ است، و جز اين نيست که مزدهايتان را روز رستاخيز تمام بدهند. پس هرکه از آتش دوزخ دور داشته و به بهشت درآورده شود به‌راستي رستگار شده است، و زندگي دنيا چيزي جز کالاي فريب نيست».

اما در زبان فارسي «غرور» به معناي نوعي «خودخواهي» به کار مي‌رود. همچنين «امتنان» از «منت» به معناي «نعمت» اشتقاق يافته و اين دو واژه و ساير واژگان هم‌خانواده آنها در زبان عربي بيشتر به معناي نعمت و بخشش به ‌کار مي‌روند و کمتر به معناي «منت نهادن» به کار مي‌روند. به‌عنوان نمونه خداوند مي‌فرمايد:

لَقَدْ مَنَّ اللّهُ عَلَى الْمُؤمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولاً مِّنْ أَنفُسِهِمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَکيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْکتَابَ وَالْحِکمَه وَإِن کانُواْ مِن قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُّبِينٍ؛[٢] «به‌راستي خداوند بر مؤمنان نعمت و بخشش [بزرگ] خود را ارزاني داشت که در ميانشان پيامبري از خودشان برانگيخت که آيات او را بر آنان مي‌خواند و پاکشان مي‌سازد و کتاب و حکمتشان مي‌آموزد، درحالي‌که پيش از آن [آمدن پيامبر] هرآينه در گمراهي آشکاري بودند».

برخلاف تصور برخي که «منّ الله» در آيه شريفه را به معناي «منت نهادن خدا» تلقي کرده‌اند، آن جمله به معناي نعمت و انعام خداوند در حق مؤمنان است و خداوند