سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٣٨ - مفهوم قرب به خدا

خداوند حضور دارد و نمي‌تواند از ملک و سلطنت خدا فرار کند، پس به ‌ناچار به خود خدا پناه مي‌آورد.

کراراً متذکر شده‌ايم که منشأ خوف و ترس ما از خدا گناهاني است که ما را مستحق عقاب مي‌گرداند. پس به واقع ما از عقاب و آتش جهنم مي‌ترسيم و چون چنين عقوبتي به امر الاهي و اذن او تحقق مي‌يابد و خداوند خالق جهنم و عذاب است از او مي‌ترسيم. اما مؤمن بر اين باور است که نمي‌تواند از عذاب الاهي و خواري گناه فرار کند و هرکجا برود سروکارش با خداست، از‌اين‌روي از عذاب و قهر الاهي به رحمت الاهي پناه مي‌برد. نظير بچه‌اي که در خانه شيطنت کرده و وقتي مادر مي‌خواهد او را تنبيه کند فرار مي‌کند و خود را پنهان مي‌سازد، اما پس از مدتي گرسنه و تشنه مي‌شود و به ‌ناچار نزد مادر برمي‌گردد. او غير از مادر کسي را ندارد که نوازشش کند و به او رسيدگي کند و ناچار است که تحت هر شرايطي به او پناه آورد. پس بنده عاصي که احساس گناه و پشيماني او را مي‌آزارد، به دامن مهر و رحمت الاهي پناه مي‌برد و به جود و بخشش بي‌کران الاهي چشم مي‌دوزد و اميدوار است که از بهترين نعمت‌ها و مواهب الاهي بهره‌مند گردد و از رسيدگي و دستگيري خالق مهربان خود برخوردار شود.

اِلهى‏ ما بَدَاْتَ بِهِ مِنْ فَضْلِک فَتَمِّمْهُ، وَما وَهَبْتَ لى‏ مِنْ‏ کرَمِک فَلا تَسْلُبْهُ، وَما سَتَرْتَهُ عَلَىَّ بِحِلْمِک فَلا تَهْتِکهُ، وَما عَلِمْتَهُ‏ مِنْ قَبيحِ فِعْلى‏ فَاغْفِرْهُ؛ «خدايا، آن نعمت‌هايي که از فضل و کرمت از آغاز (و بدون درخواست و سؤال) به من عنايت کردي به کمال و انجام برسان و آنچه از کرمت به من بخشيدي باز مستان و گناهاني که به‌واسطه حلمت از من پوشاندي آشکار مساز و از کردار زشتم که از آن آگاهي درگذر».