سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٧٤ - آموزه هاي الهي و استناد همه امور به خداوند

زنده را سيراب مي‌سازد. پديده دوم، تشکيل دانه‌هاي درشت تگرگ در ابرها که با بارش آنها ممکن است درختان، زراعت‌ها، حيوانات و انسان‌ها آسيب ببينند. پديده سوم، برقي است که با برخورد ابرها که حامل ذرات آب هستند و تلاقي بار مثبت و منفي آن ابرها مي‌جهد و چشم‌ها را خيره مي‌کند و صداي رعدي که از اين پديده طبيعي ايجاد مي‌گردد گوش‌ها را مي‌آزارد.

درباره جبال و کوه‌هايي که خداوند از آنها سخن گفته که بر فراز آسمان هستند و از آنها تگرگ‌ها فرو مي‌ريزند، مفسران نظرات گوناگوني ارائه داده‌اند و در برخي از تفاسير به پاره‌اي از آنها اشاره شده است:

١. برخي برآنند که «جبال» در آيه جنبه کنايي دارد و همان‌گونه که مي‌گوييم کوهي از غذا و يا کوهي از علم، از يخ‌هاي متراکم در آسمان نيز تعبير به کوه‌ها شده است و مفاد آيه اين است که کوهي و توده عظيمي از تگرگ به‌وسيله ابرها در دل آسمان به وجود مي‌آيد و بخشي از آنها بر پاره‌اي از شهرها و بيابان‌ها فرو مي‌ريزد.

٢. برخي گفته‌اند: منظور از کوه‌ها توده‌هاي عظيم ابر است که در عظمت و بزرگي بسان کوه مي‌باشد.

٣. بيان سيد قطب که مناسب‌تر به نظر مي‌رسد اين است که توده‌هاي ابر در وسط آسمان به­راستي شبيه کوه‌ها هستند، گرچه وقتي از پايين به آنها مي‌نگريم صافند؛ اما کساني که با هواپيما بر فراز ابرها حرکت کرده‌اند غالباً با چشم خود ديده‌اند که ابرها به کوه‌ها، دره‌ها و پستي و بلندي‌هايي که روي زمين هستند مي‌مانند و به‌تعبيرديگر، سطح بالاي ابرها هرگز صاف نيست و همانند سطح زمين داراي ناهمواري‌هاي فراوان است و از اين نظر اطلاق نام جبال بر آنها مناسب است.[١]

بايد افزود که تکوّن تگرگ در آسمان بدين‌صورت است که دانه‌هاي باران از ابر