سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٤٨ - جايگاه رحمت الاهي و شفاعت در قوانين حکيمانه الاهي

جايگاه رحمت الاهي و شفاعت در قوانين حکيمانه الاهي

بديهي است که رحمت و مغفرت الاهي و رسيدن به رضوان الاهي مطلوب ماست، اما آنها بدون سبب تحقق نمي‌يابند و چنان نيست که خداوند بي‌جهت کسي را مشمول رحمت خود سازد و يا بي‌جهت کسي را از رحمت خويش محروم گرداند. خداوند حکيم است و رفتار او حکيمانه است و ممکن نيست بي‌حساب کسي را مشمول رحمت سازد و بدون حساب کسي را بيامرزد و حتّي شفاعت اولياي خود در حق گنهکاران را بي‌حساب نمي‌پذيرد و به‌هرروي در نظام تکوين و تشريع الاهي همه امور داراي حساب دقيق و حکيمانه است. چيزي که هست گاهي ما از حساب و تقدير الاهي بي‌اطلاعيم. ما در پرتو معرفت به خدا و صفات او و وعده‌‌اي که داده است، شرايط و عوامل تحقق بعضي امور را مي‌شناسيم، مثلاً مي‌دانيم کسي که در همه عمرش گناهي مرتکب نگشته و همواره در مسير اطاعت خداوند گام برداشته است به بهشت مي‌رود. بالعکس، مي‌دانيم کسي که در همه عمرش عبادت و کار نيکي انجام نداده و به خداوند ايمان ندارد و همواره به دشمني با اولياي خدا پرداخته، به جهنم مي‌رود. پس هم بهشتي شدن انسان‌ها شرايط و اسبابي دارد و هم جهنمي شدن آنها و کارهاي خداوند گزاف و بي‌حساب نيست و به اندازه سر سوزني نيز در آنها خطا و اشتباه رخ نمي‌دهد.

برخي خيال مي‌کنند که شفاعت بدون حساب و کتاب است و رسول خدا(صلي الله عليه و آله) و حضرت فاطمه زهرا(سلام الله عليها) و ساير پيشوايان معصوم ما بدون حساب مردم را شفاعت مي‌کنند و آنان را از جهنم نجات مي‌‌دهند و روانه بهشت مي‌گردانند. درصورتي‌که شفاعت شامل حال کسي مي‌شود که در زمره دوستان رسول خدا(صلي الله عليه و آله) و ساير معصومين و اولياي خدا باشد و با ايمان بميرد. ممکن است کسي ايمان داشته باشد و در زمره مؤمنان به‌حساب آيد، اما در نهايت با سوء‌عاقبت و بدون ايمان از دنيا برود. ممکن است کسي خود بپندارد که ايمان دارد، اما از ايمان حقيقي و واقعي بي‌بهره باشد. تازه