سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨٢ - ٤ مُهرزدگي قلب

«کساني که کافر شدند برايشان يکسان است که آنان را بيم ‌دهي و يا بيم ‌ندهي، ايمان نمي‌آورند. خداوند بر دل‌هايشان و برگوش‌هايشان مُهر نهاده و بر ديدگانشان پرده‌اي است و آنان را عذابي است بزرگ».

در پاره‌اي از آيات قرآن علت مهرزدن بر قلب کفر، تجاوز، ستمکاري و غفلت معرفي شده است:

الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطَانٍ أَتَاهُمْ کبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ وَعِندَ الَّذِينَ آمَنُوا کذَلِک يَطْبَعُ اللَّهُ عَلَى کلِّ قَلْبِ مُتَکبِّرٍ جَبَّارٍ؛[١] «آنان که درباره آيات خدا بي‌آنکه حجتي براي آنان آمده باشد ستيزه و جدل مي‌کنند، [اين] در نزد خدا و نزد کساني که ايمان آورده‌اند سخت دشمن داشته و مورد خشم است، و اين‌گونه خداي بر دل هر گردنکش خودکامه مُهر مي‌نهد».

در آيه ديگري علت مهر نهادن بر دل. هواپرستي معرفي شده است:

أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَى سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلَى بَصَرِهِ غِشَاوَه فَمَن يَهْدِيهِ مِن بَعْدِ اللَّهِ أَفَلَا تَذَکرُونَ؛[٢] «آيا ديدي کسي را که هواي نفس خويش را خداي خود گرفته است و خدا از روي دانش گمراهش کرد و بر گوش و دلش مُهر نهاد و بر چشمش پرده افکند؟ پس کيست که او را پس از [فرو گذاشتن] خدا راه نمايد؟ آيا پند نمي‌گيريد؟»

در آيه شريفه کساني مورد مذمت قرار گرفته‌اند که به خدا و احکام او علم دارند و درعين‌حال از تبعيت از خدا و انجام دستورات او سر باز مي‌زنند و در پي بندگي هواي