سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٢٣ - مراتب مستحب محبت به خداوند

خواسته‌هاي آنان مي‌گردد و در نتيجه، هم در دنيا بدبخت و بدفرجام مي‌گردند و هم در آخرت از سعادت و رضوان الاهي محروم گشته گرفتار عذاب الاهي مي‌گردند.

مراتب مستحب محبت به خداوند

گذشته از محبت به خدا که لازمه ايمان به خدا به‌حساب مي‌آيد و ازاين‌روي واجب است و نيز آن مقدار از محبت به خدا که باعث انجام واجبات الاهي و ترک معاصي مي‌گردد و گفته شد که لااقل از باب مقدمه واجب داراي وجوب عقلي است، محبت فزون‌تر از آن دومرتبه که باعث انجام مستحبات و ترک مکروهات و مشتبهات و حتي در مواردي باعث ترک برخي از مباحات مي‌گردد، مستحب و داراي فضيلت است. اين محبت خود داراي مراتب گسترده‌اي است که تشخيص و تعيين آن مراتب دشوار است. کوتاه سخن آنکه گذشته از نصاب ايمان که تحصيل آن براي همگان واجب است و نيز تحصيل محبتي که لازمه ايمان است و نيز محبتي که باعث ترک محرمات و انجام واجبات مي‌گردد، ايمان و به موازات آن محبت خدا داراي مراتب عالي‌تر و کامل‌تري است و برخي از آيات و روايات اشاره به مراتب عالي و کامل ايمان دارند. پيام اين آيات و روايات اين است وقتي ايمان کامل و خالص مي‌گردد که محبت انسان به خداوند بيش از محبت به غيرخدا باشد، در غير اين صورت ايمان ناخالص و توأم با شرک است و هرچه بر محبت انسان بر خداوند افزوده شود، ايمان او خالص‌تر و کامل‌تر مي‌گردد و بر مراتب ايمان و محبت او به خداوند افزوده مي‌گردد.

امام صادق(عليه السلام) درباره ارتباط بين ايمان با محبت به خداوند مي‌فرمايند: لَا يَمْحَضُ رَجُلٌ الْإِيمَانَ بِاللَّهِ حَتَّى يَکونَ اللَّهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ نَفْسِهِ وَأَبِيهِ وَأُمِّهِ وَوُلْدِهِ وَأَهْلِهِ وَمَالِهِ وَمِنَ النَّاسِ کلِّهِمْ؛[١] «ايمان انسان به خداوند کامل و پالايش يافته نيست، مگر آنکه