سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٩٥ - عالي ترين درخواست هاي دنيوي مؤمن

پرواضح است که در جمله اَسْئَلُک بِکرَمِک اَنْ تَمُنَّ عَلَىَّ مِنْ عَطآئِک بِما تَقَرُّ بِهِ عَيْنى حضرت از خداوند درخواست بخشش‌هاي عيني، دنيوي و خارج از وجود خويش را دارند و گرچه «عطايا» عام است و شامل امور معنوي، نظير ايمان و محبت و نيز شامل امور مادي مي‌گردد ولکن از اينکه درخواست در جمله فوق در مقابل درخواست‌هاي معنوي حضرت در جملات پيشين قرار گرفته، به دست مي‌آيد که حضرت درخواست عطاياي عيني مادي، اما مهم و روشني‌بخش چشمان را دارند. طبيعي است که نيازهاي مربوط به شکم، لباس و شهوت و نيازهايي ازاين‌قبيل که يک‌سان در اختيار مؤمن و کافر قرار مي‌گيرند، نمي‌توانند روشني‌بخش چشم مؤمن باشند و خداوند تأمين اين قبيل نيازمندي‌ها را براي همگان ضمانت کرده است. نعمتي روشني‌بخش چشم مؤمن است که باعث تکامل او و کسب رضايت خداوند گردد و باعث شود که او بيشتر به بندگي خدا بپردازد و به گسترش بندگي خدا و عبوديت او همت گمارد.

مؤمن به اين حقيقت باور دارد که خداوند جهان را براي انسان آفريده است و انسان را خلق کرده که با رفتار اختياري خود به کمالي دست يابد که هيچ موجودي جز او لايق دستيابي به آن کمال و رحمت خاصي که خداوند براي انسان اختصاص داده است نمي‌باشد. او وقتي ديد که خداوند اراده کرده که موجودي به نام انسان آفريده شود که لايق رحمت خاص و کمال و تعالي است، وقتي چشمش روشن مي‌شود که خود را وسيله و مجراي تحقق اراده الاهي و آفرينش فرزند صالحي بيابد که به‌وسيله او هدف از خلقت يعني عبوديت خدا تأمين گردد. طبيعي است که تأمين اين خواسته و برخوردار شدن از فرزند صالح، جز از طريق گزينش همسر صالح ميسور نمي‌گردد. از اين نظر داشتن همسر و فرزند صالح روشني چشم انسان مؤمن است و بر اين اساس خداوند از قول بندگان صالح خود مي‌فرمايد: وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا