سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٩٣ - مقام بندگي اولياي خدا و باور آنان به توحيد خالص

غيرخداوند نيز توجه داشته باشد و نتواند محبت غيرخدا را از دل خارج سازد. وقتي انسان بنده خالص مي‌گردد و دلش زلال و پاک و عاري از حجاب و کدورت‌هاي دنيوي و علاقه‌هاي غيرالاهي مي‌گردد که وجودش سراسر بندگي خدا گردد و براي غيرخدا شأني قائل نباشد. زبان حالش اين باشد که خدايا، مرا چنان‌که خود مي‌خواهي و دوست داري قرار ده. آن‌سان که رفتار و انديشه‌هايم و حالاتم چنان باشد که تو مي‌‌خواهي و کاري را جز براي رضاي تو انجام ندهم و هيچ‌چيز مرا از ياد و توجه به تو باز ندارد.

خداوند درباره بندگان خالص خود که به غير از بندگي خدا، براي خود و غيرخود شأني نمي‌شناسند مي‌فرمايد:

رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَه وَلَا بَيْعٌ عَن ذِکرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاه وَإِيتَاء الزَّکاه يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ؛[١] «مرداني که نه تجارت و نه دادوستدي آنان را از ياد خدا و برپاداشتن نماز و دادن زکات بازنمي‌دارد و به خود مشغول نمي‌سازد و از روزي مي‌ترسند که دل‌ها و ديدگان در آن روز دگرگون [سرگشته و پريشان] شود».

حضرت پس از درخواست رهايي از عذاب الاهي و درخواست مقامات معنوي و توحيد خالص، به ستايش خداوند و ذکر اسما و صفات وي مي‌پردازند و درخواست‌هاي ديگر از جمله درخواست‌هاي دنيوي خود را مطرح مي‌کنند و مي‌فرمايند:

يا مَنْ کلُّ هارِبٍ اِلَيْهِ‏ يَلْتَجِئُ، وَکلُّ طالِبٍ اِيَّاهُ يَرْتَجى‏، يا خَيْرَ مَرْجُوٍّ وَيا اَکرَمَ مَدْعُوٍّ، وَيا مَنْ لا يَرَدُّ سآئِلََهُ، وَلا يُخَيِِّبُ آمِلَُهُ، يا مَنْ بابُهُ مَفْتُوحٌ لِداعيهِ، وَحِجابُهُ‏ مَرْفُوعٌ لِراجيهِ، اَسْئَلُک بِکرَمِک اَنْ تَمُنَّ عَلَىَّ مِنْ عَطآئِک بِما تَقِرُّ بِهِ عَيْنى‏، وَمِنْ‏ رَجآئِک بِما تَطْمَئِنُّ بِهِ نَفْسى‏، وَمِنَ الْيَقينِ بِما تُهَوِّنُ