سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٧٥ - آموزه هاي الهي و استناد همه امور به خداوند

جدا مي‌شود و در قسمت فوقاني هوا به جبهه سردي برخورد مي‌کند و يخ مي‌زند. سپس توفان‌هاي کوبنده اين دانه‌ها را مجدداً به بالا پرتاب مي‌کند و بار ديگر اين دانه‌ها به داخل ابرها فرو مي‌رود و لايه ديگري از آب به روي آن مي‌نشيند که به هنگام جدا شدن از ابر مجدداً يخ مي‌بندد. گاهي اين مسئله چندين بار تکرار مي‌شود و هر زمان لايه تازه‌اي روي آن مي‌نشيند تا تگرگ به اندازه‌اي درشت شود که ديگر توفان نتواند آن را به بالا پرتاب کند. اينجاست که راه زمين را به پيش مي‌گيرد و فرود مي‌آيد، يا اينکه توفان فرو مي‌نشيند و بدون مانع به طرف زمين حرکت مي‌کند.[١]

در آيات ديگر خداوند درباره رويش گياهان، درختان و دانه‌ها به‌وسيله باران مي‌فرمايد:

وَنَزَّلْنَا مِنَ السَّمَاء مَاء مُّبَارَکا فَأَنبَتْنَا بِهِ جَنَّاتٍ وَحَبَّ الْحَصِيدِ*وَالنَّخْلَ بَاسِقَاتٍ لَّهَا طَلْعٌ نَّضِيدٌ*رِزْقًا لِّلْعِبَادِ وَأَحْيَيْنَا بِهِ بَلْدَه مَّيْتًا کذَلِک الْخُرُوجُ؛[٢] «و از آسمان آبي بابرکت فرو آورديم سپس بدان بوستان‌ها و دانه‌هاي درو کردني [مانند گندم و جو و ارزن] رويانيديم، و نيز درختان خرماي بلند را که ميوه‌هاي بر هم نشانده دارند، تا روزيِ بندگان باشد و بدان [آب] سرزمين مرده را زنده کرديم. همچنين است بيرون آمدن [از گور]».

و نيز خداوند در آيات ديگر مي‌فرمايد:

فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ إِلَى طَعَامِهِ*أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاء صَبًّا*ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا*فَأَنبَتْنَا فِيهَا حَبًّا*وَعِنَبًا وَقَضْبًا*وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا*وَحَدَائِقَ غُلْبًا*وَفَاکهَه وَأَبًّا*مَّتَاعًا لَّکمْ وَلِأَنْعَامِکمْ؛[٣] «پس آدمي بايد به خوراک خود بنگرد [تا عبرت گيرد]، ما آبِ [باران] را فرو باريديم باريدني ويژه. سپس زمين را