سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٥٣ - فضيلت بهره مندي از نجواي با معبود و توحيد خالص

تعبير ولا وسيله لنا اليک الاّ انت که در دعاها و مناجات‌هاي ديگر نيز به کار رفته است، بدين معناست که حضرت، خداوند را وسيله و شفيع خود قرار داده‌اند و شفيعي و وسيله‌اي جز خدا نمي‌شناسند. اين سخن شبيه آن است که کسي بگويد «هيچ کاري بدون اذن خداوند انجام نمي‌گيرد» يا آنکه «خداوند هر کاري را به اذن خود انجام مي‌دهد»، چنان‌که در قرآن مي‌فرمايد:

يَا أَهْلَ الْکتَابِ قَدْ جَاءکمْ رَسُولُنَا يُبَيِّنُ لَکمْ کثِيرًا مِّمَّا کنتُمْ تُخْفُونَ مِنَ الْکتَابِ وَيَعْفُو عَن کثِيرٍ قَدْ جَاءکم مِّنَ اللّهِ نُورٌ وَکتَابٌ مُّبِينٌ*يَهْدِي بِهِ اللّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ سُبُلَ السَّلاَمِ وَيُخْرِجُهُم مِّنِ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَيَهْدِيهِمْ إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ؛[١] «اي اهل کتاب، پيامبر ما به‌سوي شما آمده است که بسياري از آنچه را از کتاب پنهان مي‌کرديد براي شما بيان مي‌کند و از بسياري [از آنچه پنهان مي‌داشتيد] در مي‌گذرد. به­راستي براي شما از سوي خدا نوري [پيامبر(صلي الله عليه و آله)] و کتابي روشن و روشنگر [قرآن] آمده است. که خداوند به‌وسيله آن هرکه را پيرو خشنودي او باشد به راه‌هاي سلامت راه مي‌نمايد و آنان را به خواست خود از تاريکي‌ها به روشنايي بيرون مي‌آرد و به راه راست راه مي‌نمايد».

اگر کسي از انسان پرسيد که به اجازه چه کسي اين لباس را پوشيدي؟ و وي در پاسخ گفت: به اجازه و اذن خودم پوشيدم، آن پاسخ بدان معناست که آن لباس مال اوست و در استفاده از آن محتاج اذن کسي نيست. همچنين وقتي خداوند مي‌فرمايد که خدا انسان‌ها را به اذن خودش از ظلمات خارج مي‌سازد و به نور وارد مي‌سازد، مي‌توان از آن استظهار کرد که خداوند نياز به استيذان و اجازه خواستن از کسي ندارد و چنان نيست که خداوند از خودش اذن بخواهد. همچنين شفيع و وسيله قرار دادن خدا