سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥١٠ - مراتب تقرب به خداوند

٣. گروهي که خداي عز و جل را از روي دوستي و محبت خالصانه به او عبادت مي‌کنند و اين عبادت آزادگان و بهترين عبادت است».

در اين مناجات که سخن از نعمت‌هاي عادي بهشتي، نظير حور العين، کاخ‌ها و غذاهاي بهشتي به ميان نيامده و از قرب الاهي، رضايت خداوند، ديدار با معبود و انس با او و لذت بردن از مناجات با آفريدگار همه خوبي‌ها و زيبايي‌ها سخن به ميان آمده، از يک‌سو بندگان خاص خدا که داراي همتي بلند و عالي‌اند به ما معرفي شده‌اند. از سوي ديگر برترين الگو و سرمشق براي زندگي سعادت‌مندانه در اختيار ما نهاده شده است و حضرت به ما گوشزد کرده‌اند که الگو و سرمشق ما و بهترين بندگان خدا کساني نيستند که با هدف رسيدن به نعمت‌هاي بهشتي و کام‌جويي از لذت‌هاي پايدار اخروي خدا را بندگي مي‌کنند، بلکه الگو و سرمشق بي‌بديل جويندگان کمال و تعالي کساني هستند که به معرفت ناب خداوند نايل گشته‌اند و از زمزم صفات جمال و جلال الاهي بهره‌مند گرديده‌اند. آنان‌که جز لقاي دوست و انس با او را نمي‌جويند، حتي اگر رضاي محبوبْ در حرمان از بهشت و سوختن در آتش جهنم باشد، با همه وجود به لوازم رضاي محبوب تن مي‌دهند. البته پرواضح است که سرسپردگان معبود از ناب‌ترين و عالي‌ترين فيوضات و الطاف رحماني بهره‌مندند و خداوند هيچ‌گاه آنان را با شلاق قهر خود نمي‌نوازد. سخن در اين است که آنان هيچ‌چيزي را بر رضا و لقاي محبوب ترجيح نمي‌دهند و اوج تعالي و کمال آنان در وصال محبوب است. البته ما جلوه‌هاي رقيق و کم‌رنگي از آن محبت و عشق ناب را در محبت‌هاي دنيوي نيز مشاهده مي‌کنيم و آن محبت بي‌شائبه و بدون چشمداشت مادران به فرزندان خويش است که وجودشان سرشار از عشق و محبت به فرزندان است و نه تنها اين محبت را بهانه‌اي براي تامين