سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٢١ - قصور و کوتاهي انسان در شکرگزاري از خدا

تو بسيار با رأفت و مهربان و با کرم و احساني که هرکس را رو به تو آرد محروم نمي‌سازي و اميدواران به خويش را از درگاه خود دور نمي‌گرداني. به ساحت قدس تو اميدواران بار مي‌افکنند و آرزوهاي بخشش‌خواهان و کمک­جويان در پيشگاه تو بار بسته‌اند، پس اميدهاي ما به خود را با نوميدي و يأس مواجه مگردان و جامه نوميدي و سرافکندي به ما مپوشان».

«فناء»، «ساحت» و «عرصه» به معناي پيشگاه است و براي هرکدام از آنها در فارسي واژه مستقلي وجود ندارد. تعبير بساحتک تحط رحال الرّاجين کنايي است و اين تعبير در اصل براي توقف مسافران و کاروان‌ها در محلي که بدان منظور فراهم شده به کار مي‌رود و «محط الرحال» به بارانداز و محلي گفته مي‌شود که کاروانيان در آنجا توقف مي‌کنند و باروبُنه‌هاي خود را در آنجا قرار مي‌دهند و در فراز مزبور از مناجات، کنايه از پناه آوردن اميدواران به ساحت قدس ربوبي و آستان مهر و رأفت الاهي که يگانه پناهگاه بندگان است مي‌باشد.

سپس حضرت مي‌فرمايند: اِلهى‏ تَصاغَرَ عِنْدَ تَعاظُمِ الائِک شُکرى‏، وَتَضآئَلَ فى‏ جَنْبِ اِکرامِک اِيَّاىَ‏ ثَنآئى‏ وَنَشْرى؛ «خدايا، شکر و سپاس من در برابر نعمت‌هاي بزرگ تو بسيار ناچيز است و ثناگويي و بازگويي نعمت‌هايت در مقابل اکرام و عنايتت به من بي‌مقدار مي‌باشد».

انسان در برابر خدمتي که به او شده و نعمتي که در اختيارش قرار گرفته بايد بکوشد که شکر و سپاسِ درخور انجام دهد و درصدد جبران لطف و مرحمتي که در حق او شده برآيد. مثلاً اگر کسي خانه‌اي را با تمام وسايل و امکانات در اختيار انسان قرار دهد و حتي سندش را به نام او بزند، اگر دريافت‌کننده اين هديه بزرگ به گفتن «متشکرم» بسنده کند،‌ شکر آن نعمت و هديه بزرگ را به جا نياورده است. وي در مقام تشکر و سپاس بايد رفتار و خدمتي