سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٠٣ - راهکار پيدايش انگيزه شکرگزاري در انسان

نظر کيفيت و تأمين نيازهاي معنوي انسان و جلب شادماني و رضامندي انسان نيز قابل مقايسه با نعمت‌هاي دنيوي نمي‌باشند. از اين نظر جا دارد که انسان اهتمام بيشتري براي کسب نعمت‌هاي معنوي و ابدي پيدا کند و يکي از راه‌هاي جلب آن نعمت‌ها، شکرگزاري از خداوند است. پس غفلت از نتايج شکرگزاري خدا عامل اصلي نداشتن انگيزه براي شکرگزاري است. عدم توجه به اينکه توجه به نعمت و شکر آن باعث آرامش يافتن روح و روان و شادماني انسان و عدم توجه به پاره‌اي از کمبودها و همچنين باعث دوام، افزايش نعمت و بالاتر از همه باعث دريافت ثواب و پاداش اخروي که نعمتي ابدي است مي‌گردد.

گذشته از آنکه توجه به نعمت‌هاي الهي ايجاب مي‌کند که انسان از روي سپاسگزاري و ادب اسلامي و با خشوع و خضوع سر بر خاک بگذارد، اين عمل که با انگيزه شکرگزاري از خداوند انجام پذيرفته عبادت خالصانه نيز محسوب مي‌گردد. جا دارد که به واکاوي انگيزه چنين عبادتي بپردازيم. آن انگيزه مي‌تواند اميد به دوام و افزايش نعمت باشد، و مي‌تواند انگيزه آن احساس تکليف و محبوب بودن آن عبادت در نزد خدا باشد، بدون چشمداشت افزايش و دوام نعمت و حتي ثواب و پاداش اخروي. بسياري از مردم با انگيزه رسيدن به ثواب و پاداش به عبادت مي‌پردازند و اگر از آنها سؤال شود که چرا عبادت مي‌کنيد؟ مي‌گويند: براي کسب پاداش و ثواب و رهايي از آتش جهنم. اما انگيزه کساني که به تعالي و کمال دست يافته‌اند و توانسته‌اند نيت و رفتارشان را براي خداوند خالص گردانند، ‌احساس تکليف و جلب رضايت خداوند است. اگر خداوند پاداشي به آنها عطا نکند هم به عبادت و شکرگزاري از خداوند مي‌پردازند. آنان خود را مديون خداوند و نعمت‌هاي او مي‌دانند و تا شکرگزاري نکنند آرامش نمي‌يابند و حداقل با شکرگزاري از خداوند مي‌کوشند که در حد توانْ دَيْن خود را به خداوند ادا کنند. در روابط بين مردم نيز مشاهده مي‌شود که