بدهد و در مقابل چشمش بينا گردد. يا اگر قلب، کبد و ديگر اعضاي او آسيب ببيند، از صرف هر هزينه‌اي براي به دست آوردن سلامتي آنها دريغ نمي‌ورزد. حال وقتي انسان به اين سرمايههاي کلاني که خداوند به رايگان در اختيارش نهاده است مي‌انديشد، احساس شادماني و رضايت مي‌کند و وجود پاره‌اي از کمبودها او را نگران نمي‌سازد.

فايده ديگر توجه به نعمت‌ها اين است که انسان درمي‌يابد که محبوب کسي است که آن نعمت‌ها را در اختيارش نهاده است. يکي از بزرگ‌ترين نيازهاي رواني انسان محبوب گشتن در نزد ديگران است. در روان‌شناسي ثابت شده است که اگر انسان در شرايطي قرار گيرد که احساس کند هيچ‌کس او را دوست ندارد و از چشم همگان افتاده است، در بدترين وضعيت روحي که کمتر براي کسي رخ مي‌دهد قرار مي‌گيرد و ممکن است در آن شرايط ديوانه شود يا ممکن است اقدام به خودکشي کند. پس نياز به دوست داشتن، يک نياز ضروري رواني است و وقتي انسان دريابد که چون خداوند او را دوست مي‌دارد آن‌‌همه نعمت را رايگان در اختيارش نهاده، اطمينان خاطر و آرامش روحي پيدا مي‌کند و به شکر نعمت‌هاي الاهي مي‌پردازد. آن‌گاه وقتي انسان توجه مي‌يابد که ممکن است آن نعمت‌ها از بين بروند، اما اگر شکر آنها را به جا آورد دوام پيدا مي‌کنند، انگيزه او براي شکرگزاري تشديد مي‌گردد. همچنين وقتي درمي‌يابد که با شکرگزاري از خدا، نه فقط نعمت دوام پيدا مي‌کند بلکه آن نعمت افزايش مي‌يابد و کامل‌تر مي‌گردد. همچنين وقتي دريابد که با شکرگزاري از خدا، خداوند ثواب و نعمت‌هاي ابدي اخروي را در اختيارش مي‌نهد، با همه وجود درصدد شکرگزاري از نعمت‌هاي الاهي برمي‌آيد. نعمت‌هاي دنيوي که انسان به آنها دل مي‌بندد و مثلاً وقتي نعمت سلامتي او در خطر قرار مي‌گيرد، با صرف هر هزينه‌اي مي‌کوشد که سلامتي خود را باز يابد، زودگذر هستند و بالاخره روزي مي‌رسد که همه آن نعمت‌ها و از جمله نعمت عمر از انسان ستانده مي‌شود. اما نعمت‌هاي اخروي ابدي و جاودانه و از