سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٥٢ - بهاي نيل به رضوان و بهشت

بهاي نيل به رضوان و بهشت

اين بهشت و رضوان الاهي به بهاي گام سپردن در مسير تعالي و دست شستن از پيروي هواي نفس و تبعيت از دستورات الاهي و عبوديت خدا نصيب بهشتيان مي‌گردد و چنان نيست که کسي بدون حساب و گزاف بدان دست يابد. حال اگر کسي احتمال دهد و يا اميد داشته باشد که بدون حساب و کتاب و بدون عمل به دستورات الاهي و مبارزه با شيطان بيرون و درون به بهشت الاهي دست مي‌يابد، احتمال و اميد او فاقد ارزش است و همانند کشاورزي است که زمينش را شخم نزده و دانه‌اي در آن نيفشانده و به آبياري آن نپرداخته و بااين‌حال اميد آن دارد که از آن، محصول برداشت کند! و بي‌ترديد آن اميد خيالي بيهوده و جاهلانه است.

گاهي انسان چون به کرم و لطف بي‌نهايت خدا واقف نيست و نمي‌داند که اسباب و شرايط اميدواري به رحمت الاهي را فراهم آورده، اميدي به رحمت خدا ندارد. او به اين حقيقت پي نبرده که حساب آخرت با حساب دنيا متفاوت است و بازار آخرت چون بازار دنيا نيست که انسان تنها به اندازه تلاش و کوشش خود مزد و پاداش دريافت کند، بلکه پاداش اخروي عمل بسيار فراتر از خود عمل و قابل مقايسه با آن عمل نمي‌باشد. خداوند در آيه‌اي از قرآن درباره پاداش اخروي عمل صالح و کيفر عمل ناشايست مي‌فرمايد: مَن جَاء بِالْحَسَنَه فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا وَمَن جَاء بِالسَّيِّئَه فَلاَ يُجْزَى إِلاَّ مِثْلَهَا وَهُمْ لاَ يُظْلَمُونَ؛[١] «هرکه کار نيکي آورد ده‌چندانِ آن پاداش دارد، و هرکه کار بدي آورَد جز همانند آن کيفر نبيند و بر آنان ستم نرود [نيکي به نيکي و بدي به بدي پاداش داده شود نه جز آن]».

در آيه ديگر، پاداش انفاق در راه خدا را هفت‌صد برابر، بلکه افزون بر آن معرفي مي‌‌کند و مي‌فرمايد:

مَّثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ کمَثَلِ حَبَّه أَنبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي کلِّ