سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٥١ - تفکيک اميد صادق از اميد کاذب

جوي‌هايي از عسل ناب؛ و ايشان را در آن [بهشت] از هرگونه ميوه‌اي باشد و نيز آمرزش پروردگارشان».

بهشت منزلگاهي بس رفيع براي بهشتيان است و آنان به مرتبه‌اي از رفعت و عزت مي‌رسند که در آستانه بهشت، فرشتگان الاهي به استقبال آنان مي‌آيند و آنان را با احترام و تجليل به بهشت بار مي‌دهند:

وَسِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّه زُمَرًا حَتَّى إِذَا جَاؤُوهَا وَفُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلَامٌ عَلَيْکمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوهَا خَالِدِينَ؛[١] «و آنان که از پروردگار خويش پروا کرده‌اند گروه‌گروه به بهشت برده شوند، تا آن‌گاه که بدانجا [بهشت] رسند، و درهايش گشوده باشد، و نگهبانان آن ايشان را گويند: سلام بر شما، خوش باشيد [يا پاک شويد] پس به بهشت درآييد [و در آن] جاودانه باشيد».

تازه بهشت و نعمت‌هاي جاودانه آنکه براي مؤمنان و طالبان سعادت بس لذت‌بخش و شعف‌برانگيز است و جاذبه فوق‌العاده دارد، در برابر رضوان الاهي که در انتظار دوستان خدا و تقواپيشگان است و آنان با پيروي از دستورات الاهي به چنان مرتبت عظيمي دست خواهند يافت، چيزي به‌حساب نمي‌آيد؛ ازاين‌روي خداوند مي‌فرمايد:

وَعَدَ اللّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَمَسَاکنَ طَيِّبَه فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ وَرِضْوَانٌ مِّنَ اللّهِ أَکبَرُ ذَلِک هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ؛[٢] «خداوند به مردان و زنان مؤمن بوستان‌هايي وعده داده است که از زير [درختانِ] آنها جوي‌ها روان است. در آنها جاويدان‌اند و نيز جاي‌هاي خوش و پاکيزه در بهشت‌هاي پاينده،‌ و خشنودي خدا از همه برتر و بزرگ‌تر است. اين است رستگاري و کاميابي بزرگ».