دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧٥ - ٢/ ٦ قدرت اراده و پايدارى

٤١٢٠. امام على ٧: ما با پيامبر خدا بوديم و كشته شدن در بين پدران، فرزندان، برادران و نزديكان، دور مى‌زد، و در هر مصيبت و سختى‌اى، چيزى نمى‌افزوديم، جز ايمان و طبق حقْ گام زدن و تسليم فرمان بودن و شكيبايى بر درد جراحت.

٤١٢١. المستدرك على الصحيحين به نقل از ابن عبّاس: على ٧ در زمان حيات پيامبر خدا مى‌فرمود: «خداوند مى‌فرمايد: «آيا اگر او بميرد يا كشته شود، از عقيده خود بر مى‌گرديد؟». به خدا سوگند، پس از آن كه خداوندْ ما را هدايت كرد، هرگز به گذشته‌مان برنمى‌گرديم. به خدا سوگند، اگر بميرد و يا كشته شود، هر آينه بر آنچه كه او جنگيد، خواهم جنگيد تا درگذرم. به خدا سوگند، من برادر او، ولىّ او، پسر عموى او، و ميراثبر دانش او هستم. چه كسى از من به او سزاوارتر است؟».

٤١٢٢. امام على ٧ در سخنى كه پس از جريان نهروان، در آن، فضايل خود را مى‌گفت: هنگامى براى اسلام قيام كردم كه مسلمانانْ ناتوان بودند، و زمانى سربرآوردم كه همه سر در گريبان فرو برده بودند، و زمانى سخن گفتم كه همه به لُكنت افتاده بودند، و هنگامى به نور خدا پيش رفتم كه همه ايستاده بودند.

من آوايم از همه پايين‌تر بود و در عمل، جلوترينِ آنان بودم. زمام فضايل را به دست گرفتم، بر آنان پيشى گرفتم و از همه بُردم و چون كوهى كه بادهاى شكننده آن را حركت نمى‌دهد و تندبادها آن را از بين نمى‌برد، هيچ‌كس نتوانسته از من عيبى بگيرد و در من نقصى پيدا كند.

٤١٢٣. امام على ٧ در پاسخ نامه عقيل: امّا در پاسخ پرسشت درباره نظر من در مورد جنگ، نظر من، جنگ كردن با حلالْ شمارانِ جنگ است تا زمانى كه خداوند را