دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٣ - ١٠/ ٧١ جلال الدين همايى

رازها دارم به دل، گر پرده بگشايم، مرا

طعمه شمشير سازى، مُثله خنجر كنى‌

گفت عارف: در بشر، روپوش كرده است آفتاب‌

اين كلام نغز را بايد به جان، باور كنى‌

وندر اين ره، مشكلى گر پيش آيد، بايدت‌

حلّ آن از اتّحاد ظاهر و مَظهر كنى‌

اى علىّ مرتضى، اى آيت حُسن القضا!

اى كه ز اكسير عنايت، خاك ره را زر كنى‌

آفتاب اوليايى، سايه لطف خدا

دوستان را سايبانى در صف محشر كنى‌

سايه لطف و كَرَم از دوستداران وا مگير

اى كه از داروى احسان، چاره مُضطر كنى‌

تشنه‌كامانيم اى ابر كرامت، خوش ببار

تا گلوى خشك ما از آب رحمت تَر كنى‌

تو شفيع مُذنبانى و «سنا» غرق گناه‌

چشم دارد كِش شفاعت در برِ داور كنى‌

مدح كس گر گفته‌ام، نعت تو ام كفّاره است‌

بو كه زين كفّاره‌ام آسوده از كيفر كنى.[١]