دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨٣ - ٢/ ٩ كمال از خود گذشتگى

«با جان خويش، بهترين كسى را كه بر زمين گام نهاده‌

و بيت عتيق و حجر را طواف كرده، حراست كردم.

پيامبر خدايى كه از اين كه بر او مكر ورزند، بيمناك شد

خداوند مقتدر، او را از مكر [آنان‌] نجات داد.

پيامبر خدا در غار، به آسايش، گذرانْد

و در پناه و حفاظ الهى خوابيد.

و من شب را صبح كردم، در حالى كه آنان را مى‌پاييدم و بر من بدگمان نگشتند

در حالى كه جانم را براى كشته شدن و اسارت، آماده كرده بودم».

٤١٣٣. اسد الغابة به نقل از احمد بن محمّد بن ابراهيم ثعلبى: در كتابى ديدم كه چون پيامبر خدا تصميم به هجرت گرفت، على بن ابى طالب ٧ را در مكّه براى اداى دَين‌ها و پس دادن امانت‌هايى كه در نزدش بود، به جا گذاشت و در شبى كه به طرف غار حركت كرد، در حالى كه مشركان، اطراف خانه را گرفته بودند، به او دستور داد تا در جايش بخوابد و به او فرمود: «بُردِ حَضْرَمى‌[١] سبزم را به خودت بپيچ و به خواست خداوند متعال، هيچ بدى‌اى به تو نخواهد رسيد» و او چنين كرد.

خداوند متعال به جبرئيل و ميكائيل ٨ وحى كرد كه: «من، بين شما پيمان برادرى بستم و عمر يكى از شما را از عمر ديگرى طولانى‌تر قرار دادم. كدام‌يك از شما ديگرى را براى زندگى ترجيح مى‌دهد؟». هر دو زنده بودن را برگزيدند.

خداوند عز و جل به آن دو وحى كرد: «آيا شما مثل على بن ابى طالب نيستيد؟ بين او و

[١] جامه‌اى منسوب به منطقه حَضرَموت يمن.