دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٤ - ١٠/ ٦٧ محمد تقى بهار

گر دگر بار اين چنين بيرون شود آن دلرُباى‌

خود يقين مى‌دان كه اوضاع جهان، ديگر كند

كس به رخسار مَه از مُشك سيه، چنبر نكرد

او به رخسار مَه از مُشك سيه، چنبر كند

كس قمر را هم‌نشين با نافه اذفَر نديد

او قمر را هم‌نشين با نافه اذفر كند

گر گشايد يك گِرِه از آن دو زلف عنبرين‌

يك جهانْ آراسته از مُشك و از عنبر كند

غم بَرَد از دل، تو گويى، تا همى خواهد چو من‌

هر زمان مدح و ثناى خواجه قنبر كند

آن كه اندر نيمْ‌شب بر جاى پيغمبر بخفت‌

تا تن خود را به تيرِ كيد خصم، اسپَر كند

جز صفات داورى در وى نيابد يك صفت‌

آن كه عقل خويش را بر خويشتن داور كند

داورش خوانَد ولىّ و احمدش خوانَد وصى‌

هم وصايت هم ولايت ز احمد و داور كند

در غدير خُم، خطاب آمد ز حق بر مصطفى‌

تا على را او ولى بر مِهتر و كِهتر كند

تا رسانَد بر خلايقْ مصطفى امر خداى‌

از جهاز اشتران از بهر خود، منبر كند