دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٧ - ١٠/ ٥٨ هماى شيرازى

مصطفى را چون به گوشْ اين وحى آمد از سروش‌

داد فرمان تا منادى خلق را گويد ندا

از جهازِ اشتران بر ساخت زيبا منبرى‌

شد فراز منبر و بگشود لعل جانفزا

هر كه را صدقِ ولا نبْوَد، نباشد بهره‌مند

از لقاى مرتضى در حشر، چون اهل ولا ...

چون در اين پيمانْ همه يك‌دل شدند ومتّفق‌

قال: «اللّهمّ والِ مَنْ لَهُ صِدْقُ الْوِلا»[١]

مؤمنان را شد امير، آن شاه در خُمّ غدير

حَبَّذا روزى كه در آن، حق به مركز يافت جا!

دين حق، امروز، كامل گشت و اسلام، استوار

كان ولىّ پاك يزدان شد وصىّ مصطفى‌

اين سخن، قول پيمبر هست و وحى كردگار

شاهد ار خواهى مِنا و مَشعر و سعى و صفا

كيست دانى بعدِ احمد، مقتداى جِن و انس؟

آن شهنشاهى كه باشد پيشواى اوليا

لايق تاجِ خلافت، بعد ختم المرسلين‌

كيست دانى؟ حيدرِ مَرحَب كُشِ خيبر گشا ...