دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤٦ - ١٠/ ٥١ هاتف اصفهانى

از آنش عقل در گوهر شمارد جفتِ پيغمبر

كه بى‌چون است و بى انباز، آن يكتاى بى‌همتا

كنى چون عزم رزم خصم، جبريل امين در دَم‌

كشد پيش رهت رخشى زمين‌پوى و فلك‌پيما

سِرافيلت روان از راست، ميكالت دوان از چپ‌

ملائك «لا فتى» خوانان، بَرَندت تا صف هَيجا

به دستى تيغ چون آب و به دستى رُمح چون آتش‌

برانگيزى تكاور دُلدُلِ هامون‌نورد از جا

عيان در آتش رُمح تو ثعبان‌هاى برق‌افشان‌

نهان از آب شمشير تو درياهاى توفان‌زا

ز افعال و صفات و ذاتت آگه نيستم؛ ليكن‌

تويى دانم امامِ خلق، بعد از مصطفى، حقّا

من و انديشه مدح تو؟ باد از اين هوس شرمم!

چه سان پرّد مگس، جايى كه ريزد بال و پرْ عنقا؟

به ادنى پايه مهر و ثنايت كى رسد، گرچه‌

به رتبت بگذرد نثر از ثريّا، شعر از شِعرا؟

چه خيزد از من و از مدح من، اى خالق گيتى‌

به مدح تو فراز عرش و كرسى از ازلْ گويا؟

كلام اللّه، مديح توست و جبريل امين، مادح‌

پيمبر، راوى و مدّاح ذاتت خالق يكتا